เพิ่งเดินออกมาได้สิบกว่าก้าว บุรุษสองคนก็พุ่งออกมาจากหลังพุ่มไม้เบื้องหน้า คนหนึ่งถือไม้พลอง อีกคนเหน็บดาบสั้นไว้ที่เอว ขวางทางเอาไว้ทันที
เบื้องหลังก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้น ชายเสื้อเทาพาอันธพาลอีกคนที่มีใบหน้าอูมฉุยเข้ามาปิดทางถอย
คนทั้งสี่ขนาบทางเขาไว้ทั้งหน้าและหลัง ทว่ากลับไม่ได้พุ่งเข้ามาในทันที เห็นได้ชัดว่ารู้แล้วว่ากู้ฝานมีกำลังไม่น้อย
กู้ฝานหยุดรถเข็น มือทั้งสองยังคงจับคันรถไว้
“ตามมาทั้งทาง ไม่เหนื่อยหรือไร?”
ชายเสื้อเทาทิ้งกระดาษน้ำมันในมือลง แล้วยิ้มเหี้ยมเกรียม “เจ้าหนู ตาไวไม่น้อย ในเมื่อรู้ว่ามีคนตาม ยังกล้าเดินมาทางนี้อีก ข้าควรชมว่าเจ้ากล้าหาญ หรือควรว่าเจ้าโง่เขลาดีเล่า?”
กู้ฝานไม่สนใจเขา สายตาเบนไปทางด้านหลัง
กู้ฉื่อเชิงสะพายหีบหนังสือ เดินเข้ามาในทางเขาอย่างไม่รีบร้อน แล้วหยุดอยู่เบื้องหลังอันธพาลหลายคน
แม้จะมาถึงตรงนี้แล้ว เขาก็ยังจัดแขนเสื้อให้เรียบร้อย รักษามาดของบัณฑิตไว้
“ฝานเอ๋ย อย่าโทษอาชายที่ทำเรื่องให้ถึงที่สุด เป็นเจ้าเองที่ไม่รู้จักกฎเกณฑ์มาหลายวันแล้ว”
กู้ฝานหัวเราะเยาะ “หึ อาชายไม่อยู่สำนักเรียนอ่านหนังสือ กลับพาอันธพาลสี่คนมาขวางหลานชายแท้ ๆ ของตน กฎเกณฑ์เช่นนี้อาจารย์สอนมาหรือ?”
สีหน้ากู้ฉื่อเชิงหม่นลงเล็กน้อย แต่ยังไม่แสดงอารมณ์ สายตาจับจ้องสำรวจรถเข็นไม่วาง
“เจ้าไม่เคารพผู้อาวุโส แยกครัวโดยพลการ แล้วยังยึดเอาของที่ล่าสัตว์ได้มาเป็นของตน ทำให้ปู่ย่าของเจ้าถูกคนในหมู่บ้านหัวเราะเยาะ”
“พ่อยินดีให้โอกาสเจ้าแก้ตัวสักครั้ง เพียงส่งเงินที่ได้จากการขายหมูวันนี้กับข้าวของเหล่านี้มา แล้วกลับไปขอโทษ เรื่องที่ผ่านมา ข้าจะถือว่าแล้วกันไป”