“ต่อไปก็คงต้องแวะไปดูร้านช่างตีเหล็กเสียหน่อย” กู้ฝานครุ่นคิดในใจ มีดฟืนที่บ้านไม่เหมาะกับการล่าสัตว์จริง ๆ ใช้มันแล้วคงถ่วงมือเขาเสียเปล่า
ระหว่างเดินผ่านปากถนน กู้ฝานเหลือบเห็นชายเสื้อเทาปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง
อีกฝ่ายเดินตามหลังห่างไปราวยี่สิบก้าว ฝีเท้าไม่เร่งไม่ช้า สายตาจับอยู่ที่กู้ฝานกับรถเข็นไม่วาง
กู้ฝานมิได้หันกลับไป เพียงครุ่นคิดในใจ หากอีกฝ่ายหมายเอาทรัพย์สิน ก็น่าจะรอให้เขาออกจากเมืองไปก่อนค่อยลงมือ
หากเบื้องหลังมีผู้บงการอยู่จริง การผลีผลามทำให้อีกฝ่ายไหวตัว ย่อมยากจะหยั่งรู้ตื้นลึกหนาบางของคนผู้นั้น
สิ่งที่ยุ่งยากที่สุดมิใช่อันธพาลเพียงไม่กี่คน หากเป็นการที่มิติจะถูกเปิดเผย
เดิมทีกู้ฝานคิดจะหาที่เงียบสงบหลังออกจากเมือง แล้วเก็บรถเข็นกับสินค้าทั้งหมดเข้าไปในมิติ แต่บัดนี้มีคนจับตาอยู่ จึงทำได้เพียงเข็นรถกลับหมู่บ้านชิงฉืออย่างว่าง่าย
ร้านช่างตีเหล็กตั้งอยู่ท้ายถนน ยังไม่ทันก้าวเข้าประตู ก็ได้ยินเสียงตีเหล็กดังแว่วมาจากด้านใน
หน้าร้านแขวนมีดฟืนกับมีดทำครัวไว้หลายเล่ม ด้านในเตาหลอมกำลังลุกโชน ชายหนุ่มเปลือยแขนทั้งสองข้างกำลังตีเหล็ก พอเห็นรถเข็นจอดลง เขาก็วางเหล็กเผากลับเข้าเตา
“มาซื้อเครื่องมือทำไร่หรือ?”
กู้ฝานส่ายหน้า “ข้าอยากดูธนูกับดาบ”
ช่างตีเหล็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นพินิจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตาหยุดอยู่ที่แขนผอมบางของกู้ฝานครู่หนึ่ง แต่ไม่ได้เอ่ยวาจาดูแคลน เพียงหยิบธนูไม้คันหนึ่งลงมาจากผนัง
“ธนูที่ถูกที่สุดในร้านราคาสามตำลึงเงิน มาพร้อมลูกศรสิบดอก หากท่านเข้าป่ายิงไก่ป่ากระต่ายป่า ก็พอใช้แล้ว”