กู้ฝานครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว รู้ดีว่าหากไม่ทำให้กู้ซานหลินยอมรับจากใจจริง ต่อไปเรื่องเพาะปลูกบนที่ดินยี่สิบหมู่นี้ คงถูกเขาจับตาและบ่นอยู่ทุกวัน
ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง กู้ฝานมองกู้ซานหลินตรง ๆ แล้วกล่าวอย่างจริงจังว่า “ท่านอาซานหลิน ในเมื่อท่านไม่เชื่อไม่ว่าอย่างไร เช่นนั้นเราสองอาหลานมาพนันกันสักครั้งดีหรือไม่”
กู้ซานหลินชะงักงัน ถามเสียงห้าวว่า “พนันอะไรกัน?”
กู้ฝานตอบอย่างสุขุมว่า “เอาที่ดินยี่สิบหมู่นี้เป็นเดิมพัน ฤดูกาลนี้ให้ปลูกมันฝรั่งกับมันเทศตามวิธีของข้าทั้งหมด”
“หากถึงฤดูเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วง ที่ดินผืนนี้ผลิตธัญพืชไม่ได้ ผลผลิตต่อหมู่ต่ำกว่าหนึ่งพันชั่ง เมื่อถึงต้นฤดูใบไม้ผลิปีหน้า ที่ดินยี่สิบหมู่นี้ให้ท่านอาซานหลินเป็นผู้ตัดสินใจทั้งหมด ท่านให้ข้าปลูกข้าว ข้าก็ปลูกข้าว ให้ข้าปลูกข้าวฟ่าง ข้าก็ปลูกข้าวฟ่าง ข้าจะไม่ปริปากคัดค้านแม้แต่คำเดียว”
สีหน้ากู้ซานหลินขยับเล็กน้อย ก่อนถามต่อว่า “แล้วถ้าเจ้าปลูกได้ล่ะ?”
กู้ฝานยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย กล่าวอย่างเรียบเฉยว่า “หากได้ผลผลิตหลายพันชั่งต่อหมู่จริง ต่อไปที่นาของบ้านข้าจะปลูกอะไร จะปลูกอย่างไร ท่านอาซานหลินห้ามเข้ามาก้าวก่ายอีก เป็นอย่างไร?”
กู้ซานหลินจ้องใบหน้ากู้ฝาน เดินวนไปมาสองก้าว
เขาเสียดายที่นาดีทั้งยี่สิบหมู่นั่น แต่เมื่อเห็นกู้ฝานดื้อรั้นชนิดที่วัวเก้าตัวก็ลากกลับไม่ได้ ก็รู้ว่าหากไม่รับปาก เจ้าหนุ่มนี่ต้องแอบทำตามใจตนเองแน่
“ดี! ข้าจะพนันกับเจ้า!” กู้ซานหลินหยุดยืน ใบหน้าดำคล้ำพลางกัดฟันกรอด “แต่ข้ามีเงื่อนไขข้อหนึ่ง!”
กู้ฝานแบมือ “ท่านอา เชิญกล่าว”
กู้ซานหลินคว้ามีดฟืนขึ้นมา ถลึงตาใส่ “คนงานสิบคนที่เจ้าจ้างมา ต้องให้ข้าเป็นผู้คุมงานด้วยตัวเอง!”