ฟ้าเพิ่งสาง กู้ฝานก็ลืมตาขึ้น
ด้านในของเตียงเตาดิน น้องสาวยังหลับสนิท ส่วนกู้ชูนอนแผ่แข้งแผ่ขา กินพื้นที่ไปกว่าครึ่งเสื่อหญ้า แถมยังเอาเท้าข้างหนึ่งพาดบนขาเขาอีก
กู้ฝานเลื่อนเท้าข้างนั้นออก แล้วลุกขึ้นไปผลักประตูห้อง
เอี๊ยด
บานประตูเอียงไปข้างหนึ่ง ด้านล่างแตกเป็นช่องกว้าง อย่าว่าแต่กันคนเลย ต่อให้เป็นสุนัขตัวโตสักหน่อยก็ยังลอดเข้ามาได้
หลังคายังรั่วอีกสองแห่ง เมื่อคืนฝนไม่ตก แต่ลมหนาวพัดโกรกเข้ามาตลอดทั้งคืน
เดิมทีกู้ฝานคิดว่าวันนี้จะเข้าป่าไปหาอาหาร แต่ตอนนี้เปลี่ยนใจแล้ว
ของในป่าไม่หนีไปไหน
ในบ้านมีเด็กอยู่เพียงสองคน หากเขาออกไป แม้แต่ประตูสักบานที่ลงกลอนค้างไว้ได้ก็ไม่มี
กู้ฝานเดินไปก่อไฟที่เตา ระหว่างที่กู้ชูยังไม่ตื่น เขาหยิบน้ำบ่อวิญญาณจากมิติเทลงหม้อ แล้วเติมข้าวฟ่างลงไปหนึ่งกำมือ
ไฟเพิ่งลุกโชน ประตูรั้วก็ส่งเสียงดังขึ้น
กู้เหอเหมียวถือตะกร้าเดินเข้ามา มวยผมคู่บนศีรษะไหวเอนไปตามจังหวะก้าว
“ฝานเอ๋ย แม่ให้ข้าเอาโจ๊กข้าวข้นมาส่ง”
นางเปิดผ้าคลุมตะกร้าออก
ในตะกร้ามีโจ๊กข้าวข้นหนึ่งชามกับหมั่นโถวสองลูก เมื่อเทียบกับเมื่อวานแล้ว ไข่ไก่หายไปสองฟอง
กู้ฝานกลับโล่งอกขึ้นมา
ครอบครัวกู้ซานหลินเองก็ไม่ได้มั่งคั่ง จะให้เอาไข่มาส่งที่นี่ทุกวันได้อย่างไร
“น้องเหอเหมียว คราวนี้ข้ารับไว้ก็แล้วกัน” กู้ฝานรับตะกร้ามา “ตอนเที่ยงไม่ต้องเอามาส่งอีกนะ ฝานเอ๋ยจะเกรงใจ”
กู้เหอเหมียวมองเขาแวบหนึ่ง
“ฝานเอ๋ย ถ้าท่านอยากได้ ข้าก็ไม่เอามาส่งแล้วเจ้าค่ะ”
มือของกู้ฝานชะงักไป