ตอนที่ 5 สายสัมพันธ์ลึกซึ้ง ขอเพียงหอบเดียวจบ

กู้ฝานจ้องมองเพดานห้องไปชั่วขณะ ระบบมาอย่างรีบร้อน และจากไปเร็วยิ่งกว่า

ถ้าไม่ใช่เพราะข้อมูลที่ผุดขึ้นในสมองชัดเจนเกินไป เขาคงสงสัยว่าเมื่อครู่นั้นเป็นเพียงความฝัน

พื้นที่บ่อน้ำวิเศษ กับยาเม็ดเพิ่มแรงกล้าสามเม็ด

กู้ฝานหันข้างหน้าไปมอง กู้ชูหลับสนิทอยู่ มือหนึ่งยังวางค้างอยู่ข้างผ้าพันตัวน้องสาว หายใจสม่ำเสมอ เพียงแต่ใบหน้าน้อยยังคงซีดขาวอยู่บ้าง

กู้ฝานลุกขึ้นนั่งเบา ๆ แล้วจัดขอบผ้าห่มให้เรียบร้อย

ดวงใจสั่นสะท้านเพียงคราเดียว

วินาทีต่อมา เขาก็ยืนอยู่บนผืนดินแปลกตา

ดินใต้เท้าเรียบสม่ำเสมอ มองไปรอบด้าน พื้นที่กว้างใหญ่ราวร้อยเมือง ท้องฟ้าเบื้องบนไม่เห็นดวงอาทิตย์หรือดวงจันทร์ แต่รอบด้านกลับไม่มืดมน

กลางพื้นที่คือผืนน้ำขนาดราวสิบเมือง ตรงกลางมีบ่อกำเนิดน้ำพุ่งขึ้นมาไม่หยุดหย่อน

กู้ฝานเดินไปริมน้ำ ย่อตัวลง ยกสองมือประนมน้ำจากบ่อวิเศษขึ้นมาดม ไม่มีกลิ่นแปลกประหลาด ไม่มีพลังอมตะฟุ้งพร่าดั่งเล่าลือ เพียงแต่ส่งความเย็นชุ่มซ่านมา

ระบบอาจไม่น่าเชื่อถือนัก แต่ค่าชดเชยคงไม่ถึงกับใส่ยาพิษมาหรอกมั้ง อาจจะนะ

กู้ฝานก้มหน้าจิบน้ำลงไปเล็กน้อย

เมื่อน้ำพุ่งพ้นลำคอ ความเย็นกระจายไปทั่ว เบ้าแผลที่ท้ายทอยเริ่มคัน แล้วคราบชาเบา ๆ ก็ตามมา ความอ่อนแรงจากการขาดอาหารหลายวันก็ทุเลาลงบ้าง

กู้ฝานยกมือลูบท้ายทอย

แผลที่แตะเมื่อไหร่ปวดเมื่อไหร่ตอนนี้เริ่มหดตัว ขอบแผลเกิดสะเก็ดบาง ๆ ขึ้นแล้ว

เขาประนมน้ำวิเศษดื่มต่ออีกสองอึก ความอัดอั้นในอกคลายออก สายตาก็แจ่มชัดขึ้นมาก คลื่นละเอียดทุกเส้นบนผืนน้ำไกล ๆ มองเห็นได้ชัดเจน

บ่อน้ำวิเศษนี้ช่วยเร่งการฟื้นฟู แต่ไม่ใช่ว่าดื่มหนึ่งอึกแล้วจะเปลี่ยนร่างกายให้ลุ่นหลัง บาดแผลภายในที่ร่างเดิมสะสมมาหลายปียังต้องค่อย ๆ บำรุงรักษา

กู้ฝานวินัยสถานการณ์อย่างง่าย ๆ

บัดนั้น เสียงร้องไห้แผ่วเบาดังเข้าหู

น้องสาว

กู้ฝานคิดขึ้นเพียงครู่เดียว ภาพรอบด้านลับหายไปพริบตา เขาปรากฏกายอยู่ข้างกองไฟอีกครั้ง

เด็กน้อยในผ้าพันตัวหลับตาแน่นร้องไห้ ปากเล็กอ้าหายเป็นรอย แต่ไม่อาจส่งเสียงดังได้นัก

กู้ชูเหนื่อยล้าจนเกินกำลังจริง ๆ พียงขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว แล้วก็หลับลึกต่อไป

กู้ฝานค่อย ๆ ย้ายมือของกู้ชูออกจากข้างผ้าพันตัว แล้วเก็บขอบผ้าห่มให้พี่ชายเรียบร้อย

น้องสาวคงหิวแล้ว

น้ำวิเศษหาได้แทนน้ำข้าวป่นไม่ แต่ชั่วนี้พอช่วยค้ำจุนร่างกายของนางไว้ก่อนได้ รอถึงรุ่งสาง ยังต้องหาวิธีจัดหาอาหารที่กินได้จริง ๆ

กู้ฝานหยิบถ้วยดินเผาริมกองไฟ ตรวจดูอีกครั้งว่ากู้ชูยังไม่ตื่น จึงคิดถึงพื้นที่วิเศษแล้วก้าวเข้าไป

เขาเดินไปริมน้ำ ตักน้ำวิเศษใส่ถ้วยดินเผาเพียงครึ่งถ้วย แล้วกลับมายังข้างกองไฟ

เวลาทั้งหมดผ่านไปเพียงพริบตา ในห้องยังมีแต่เสียงหายใจสม่ำเสมอของกู้ชู

กู้ฝานนั่งลงริมกองไฟ จุ่มไม้ไผ่เล็ก ๆ หยดน้ำวิเศษเพียงหยดเดียว แต้มไปที่ริมฝีปากของน้องสาว

ทารกน้อยลิ้มลิ้นโดยสัญชาตญาณ

นางหิวมานานเกินไป ร่างกายก็อ่อนแอ กู้ฝานไม่กล้าให้กินทีละมาก ทีละหยดสองหยดเท่านั้น รอนางกลืนจึงให้คราวถัดไป

น้ำครึ่งถ้วยที่เหลือให้ไปยังไม่ถึงหนึ่งส่วน

เสียงร้องไห้ในผ้าพันตัวค่อย ๆ เงียบลง

ใบหน้าน้อยที่เคยซีดขาวเริ่มมีสีเลือดขึ้นบ้าง ริมฝีปากแห้งแตกก็ชุ่มชื้นขึ้น มือน้อยเกร็งขึ้นไปในอากาศสองครา เมื่อสัมผัสนิ้วของกู้ฝานเข้าก็กำแน่นทันที

แรงยังคงน้อยนิด แต่ไม่ถึงกับทำให้ใจเสียดั่งก่อน

กู้ฝานปล่อยให้นางกำมือเขาไปชั่วครู่ จึงค่อยดึงนิ้วออก

ทารกน้อยหลับสนิทอีกครั้ง การหายใจสม่ำเสมอขึ้นมาก

กู้ฝานมองกู้ชูอีกครา กู้ชูหลับลึก ไม่รับรู้สิ่งใดที่เพิ่งเกิดขึ้นเลย

เรื่องพื้นที่บ่อน้ำวิเศษห้ามให้ผู้ใดรู้เด็ดขาด

กู้ชูฉลาดและเข้าใจโลกเกินวัย แต่ยังมีอายุเพียง 8 ปี ยิ่งรู้มาก ยิ่งเผยรอยรั่วให้คนอื่นจับได้ง่าย หากมีผู้ใดแอบดักตาเฝ้าดูพวกเขาพี่น้องเพราะเรื่องนี้ กู้ฝานชั่วนี้ยังไม่มีแรงพอจะปกป้องทุกคนไว้ได้

อย่างน้อยในเวลานี้ ความลับนี้ต้องเป็นของเขาเพียงผู้เดียว

กู้ฝานดื่มน้ำวิเศษที่เหลือจนหมดแล้วออกจากห้อง

ลมยามราตรีพัดลงมาจากแนวเขา กำแพงรั้วพังเสียครึ่งหนึ่ง ภายนอกมีแต่เสียงจิบจับของแมลง ยามนี้ชาวบ้านหลับใหลกันหมดแล้ว จะมีผู้ใดเดินเล่นแถวกระท่อมหักโหงนี้ไม่

กู้ฝานปิดประตูรั้วที่เอียงคร่ำครึ่อนเรียบร้อย แล้วนำยาเม็ดเพิ่มแรงกล้าสามเม็ดออกจากพื้นที่วิเศษ

ยาแต่ละเม็ดเล็กเพียงเมล็ดถั่วเหลือง สีดำมืด เมื่อดมจะหอมกลิ่นเครื่องยาอ่อน ๆ

เม็ดเดียวก็เพิ่มแรงได้

สามเม็ดพลังยาจะเสริมกัน

กู้ฝานบีบยาในมือ ค่อย ๆ ลองทีละเม็ดย่อมปลอดภัยกว่า

แต่รุ่งขึ้นเขาต้องลุยเขาเก็บฟืน ในป่ามีงู มีหมูป่า มีแม้แต่หมาป่าที่หิวจัดจนกล้าลงเขามา

ร่างกายเดิมอ่อนแอเกินไป ไม่ต้องพูดถึงเจอสัตว์ร้าย แม้แต่หาบฟืนหนึ่งเปียกอาจยังทำไม่ไหว

ในบ้านยังมีเด็กอีกสองคนรอพึ่งเขาเลี้ยง ถ้าทุกเรื่องต้องการความชัวร์สิบส่วน โอกาสย่อมถูกคนอื่นชิงไปหมดก่อน

กล้ามากย่อมกินเพลง ขี้ขลาดย่อมอดตาย

กู้ฝานยกมือ โยนยาเม็ดทั้งสามเข้าปากพร้อมกัน

ยาละลายทันทีเมื่อถึงปลายลิ้น แรกเริ่มเพียงอุ่นเบา ๆ ในท้อง สองลมหายใจผ่านไป ความร้อนพุ่งกระหน่ำไปยังแขนขาทั้งสี่

เส้นเอ็นบนแขนของกู้ฝานตึงขึ้นทีละเส้น เขากัดฟันแน่น หลังพิงกำแพงรั้ว ไม่มีเสียงหลุดออกมา

ปวด แต่ยังทนได้

เนื้อหนังเหมือนถูกค้อนเหล็กตอก ไม่นานเหงื่อก็จูบชุ่มเสื้อผ้า ความร้อนภายในร่างซักไซ้ไปมา ของเสียที่สะสมมาหลายปีกำลังถูกฟื้นฟู

ไม่ถึงเวลาชงชานึง ความร้อนก็คลายลง

กู้ฝานคลายฟัน พ่นลมหายใจออกทีละยาว

ภายใต้แสงจันทร์ แขนเปลือยของเขาปกคลุมด้วยโคลนดำ กลิ่นคาวปนเหม็นชวนรังเกียจลอยขึ้นจมูก

พลังยามิใช่เพียงเพิ่มแรงเท่านั้น ยังขับของสกปรกที่สะสมอยู่ในร่างออกมาด้วย

ผลดีจริง

แค่ไม่ค่อยสง่างามเท่านั้น

กู้ฝานขยับข้อมือเบา ๆ

ร่างกายยังผอมบาง แขนก็ไม่ได้อ้วนขึ้นทันตา แต่เขารู้สึกได้ถึงพลังที่ล้นเกินควบคุมในทุกการเหวี่ยงแขนยกเท้า

เขาเดินไปยังมุมรั้ว ที่นั่นมีหินก้อนหนึ่ง

หินฝังอยู่ในดินเกือบทั้งก้อน น้ำหนักไม่ต่ำกว่าพันชั่ง

กู้ฝานสองมือเกาะขอบหิน ลองยกขึ้น

โครม

หินลอยออกจากพื้นทันที

กู้ฝานมองหินก้อนใหญ่ที่เหยียบขึ้นระดับอก หนังตากระตุกหนึ่งครั้ง

เขายังไม่ได้ใช้แรงเท่าไหร่ ถ้าพลั้งมือตบหัวกู้ชูเข้าเมื่อไหร่ พรุ่งนี้ต้องจัดงานศพอีกรอบ

กู้ฝานค่อย ๆ ลดแรง วางหินกลับที่เดิม ก่อนหินจะแตะพื้นเขารองรับไว้ระบายแรงออก ได้ยินเพียงเสียงเบาหนึ่งครั้ง

แรงมีแล้ว ยังต้องควบคุมเป็น เขาถอยไปกลางลาน แยกเท้าสองข้าง

ชาติก่อนเวลาฝึกทหารในมหาลัย ครูฝึกสอนชกทหาร หลังจากนั้นเวลาวิ่งเช้าก็ขยันรำมวยสักหลายเที่ยว ท่าไม่ได้ประณีตอะไร แต่เหมาะกับการทำความคุ้นเคยกับร่างกาย

กู้ฝานยกแขน ชกออกไป

หมัดแรกปล่อยออกไป ร่างกายเขาก็ถูกพลังที่พุ่งทะยานออกมาลากให้เอียงไปด้านหน้า

หยุดทันที!

หมัดที่สองใช้เพียงห้าส่วนของแรง

หมัดที่สามกดลงเหลือสามส่วน

เตะ เหวี่ยงตัว ป้องกัน ชกตรง

ครบหนึ่งชุด ก็เริ่มใหม่จากต้น ในลานมีแต่เสียงเสื้อผ้าสัมผัสลม เท้าก้าวลงที่ใดย่อมแน่นหนับนึ่งบนรอยเดิม

สามรอบผ่านไป เขาทรงตัวได้มั่นคง

ห้ารอบผ่านไป เขาหยุดหมัดไว้กลางอากาศห่างกำแพงเพียงครึ่งนิ้ว

รอบที่แปด เขาหยัดหมัดออกไปแตะกำแพงเบา ๆ แม้แต่สะเก็ดปูนยังไม่ร่วงหล่น

กู้ฝานชักหมัดกลับ

พอแล้ว

เขาหยิบเสื้อผ้าเปลี่ยนออกจากลานอย่างเงียบ ๆ

ลำธารนอกหมู่บ้านไม่ไกลจากกระท่อมหลังคาหญ้า กู้ฝานกระโดดลงน้ำช่วงปลายลำธาร ขัดถูร่างกายไปมา ผิวน้ำลอยโคลนดำขึ้นเป็นชั้น แล้วจมไปกับกระแสน้ำ

ล้างสะอาดแล้ว เขารู้สึกเบาสบายเหลือเกิน

บาดแผลบนศีรษะไม่ปวดอีกต่อไป แขนขาไม่อ่อนล้าดั่งก่อน เศษหินริมน้ำคว่ำใต้ฝ่าเท้า เหลือเพียงความรู้สึกชัดเจน

เขาสวมเสื้อผ้า แล้วเงยหน้ามองเงาเทือกเขาไกล ๆ

เงินคำหนึ่งไม่กินได้นานนัก ข้าวหนึ่งถังย่อมมีวันหมดเป็นครา

จะให้พี่น้องรอดชีวิตได้ ประหยัดเพียงอย่างเดียวยังไม่พอ ต้องหาเลี้ยงเพิ่ม

แต่อย่างน้อยชั่วนี้ เขามั่นใจเรื่องการลุยเขาขึ้นมาอีกเท่าตัวแล้ว