อาเยียนมิได้กริ้ว เพียงนั่งฟังเงียบ ๆ
อันอี้เห็นสีหน้าขององค์นายเย็นชาลงเรื่อย ๆ แผ่นหลังพลันเย็นวาบ ลอบด่าตัวเองที่ปากพล่อย รีบแก้คำว่า “เอ่อ...หนูหมายความว่า ลูกเขยแม้ยังเยาว์วัย แต่กลับมีจิตใจรอบคอบ ฝีมือวรยุทธ์ไม่ธรรมดา
ยามเผชิญหน้ากับคนร้ายที่ดักปล้นบนถนน มิได้ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย กลับลงมือเด็ดขาด สังหารถอนรากถอนโคน ตัดปัญหาภายหน้าให้สิ้น! แนวทางการจัดการเช่นนี้ เมื่อเทียบกับองค์นายในอดีตแล้ว ยังเฉียบขาดรวดเร็วยิ่งกว่า น่านับถืออย่างแท้จริง!”
คำว่า “ลูกเขย” เอ่ยออกมาได้อย่างคล่องปาก สีหน้าของอาเยียนจึงพลันคลายลงในบัดดล
นางเลิกคิ้วขึ้นอีกครั้ง พยักหน้าอย่างชื่นชม “เขาย่อมไม่เลว อายุเพียงสิบสี่ก็สามารถปกป้องน้อง ๆ จนสร้างฐานะขึ้นมาได้ ทั้งกล้าหาญและมีไหวพริบ ทำได้ดีกว่าบุตรหลานตระกูลใหญ่เหล่านั้นไม่รู้ตั้งเท่าไร”
อันอี้ปาดเหงื่อเย็น ในใจเริ่มประเมินแล้วว่า เด็กหนุ่มตระกูลกู้ผู้นี้มีความสำคัญในใจองค์นายมากกว่าที่เขาคาดคิดไว้เสียอีก
อาเยียนหลุบตาลงสั่งการ “เรื่องของกู้ฉื่อเชิง ในเมื่อเจ้าสืบพบเบาะแสแล้ว ก็จงเก็บกวาดต้นสายปลายเหตุให้หมดจด อย่าทิ้งเบาะแสใดไว้ เข้าใจหรือไม่”
อันอี้รับคำอย่างเคร่งขรึม “ขอรับ! หนูจะไปจัดการให้เรียบร้อยเดี๋ยวนี้ จะไม่ทิ้งปัญหาภายหน้าไว้แม้แต่น้อย”
“ไปเถิด”
อันอี้ประสานมือค้อมกาย กำลังจะเร้นกายจากไป
“เดี๋ยวก่อน” อาเยียนเอ่ยขึ้นกะทันหัน เรียกเขาไว้
อันอี้ชะงักฝีเท้า รีบหันกลับมา “องค์นายมีสิ่งใดจะสั่งอีกหรือขอรับ”
อาเยียนยกมือจัดปอยผมที่หลุดลุ่ย แววตาฉายประกายสังหาร “พวกตัวกาฝากสูบเลือดในบ้านเดิมตระกูลกู้ เอาแต่คิดหาวิธีก่อเรื่องทุกวัน