“ตระกูลกู้ไม่หักค่าจ้าง และไม่ลงไม้ลงมือโดยไร้เหตุ หากผู้ใดลักขโมย ทรยศนายเรือน หรือคิดร้ายต่อคนในเรือน ก็จะจัดการตามสัญญาทาส ฆ่าทิ้งให้สิ้นเรื่อง”
เมื่อถ้อยคำท้ายประโยคตกลงมา นางซุนกับโจวผิงก็รีบเก็บสีหน้าโดยไม่รู้ตัว ส่วนแม่นมอู่ยังคงยืนอย่างมั่นคง มิได้แสดงท่าทีดูแคลนกู้ฝานเพียงเพราะเขายังเยาว์วัย
“ขอรับ” ทั้งสามเอ่ยขึ้นพร้อมกัน
กู้ฝานไม่ได้ต้องการให้พวกเขาจงรักภักดีในทันที สัญญาทาสควบคุมได้เพียงฝีเท้าของคน เงินทองและกฎระเบียบควบคุมมือของคนได้ ส่วนความภักดีที่แท้จริงต้องใช้วันเวลาค่อย ๆ พิสูจน์
“เอาละ พวกเจ้าออกไปทำงานเถิด”
เห็นว่าองค์นายกล่าวจบแล้ว แม่นมอู่จึงเอ่ยถามอย่างหยั่งเชิงว่า “ฮูหยิน ขอให้บ่าวอุ้มคุณบ่าวสักครู่ได้หรือไม่เจ้าคะ”
อาเยียนลังเล ไม่ยอมปล่อยมือ หนึ่งเดือนก่อนหว่านหวานร้องไห้เสียงแผ่วเบา ต่อมาแม้จะได้รับการดูแลบำรุงและได้ดื่มนมแกะแล้ว ก็ยังผอมบางกว่าเด็กทั่วไปอยู่ดี ยามปกติหากมีเสียงหรือความเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อย อาเยียนก็จะรีบกอดนางไว้ในอ้อมแขน
แม่นมอู่มิได้เร่งเร้า เพียงเรียกชื่อหว่านหวานเบา ๆ อยู่หลายครั้ง ก่อนจะยื่นนิ้วออกไป
หว่านหวานคว้าอยู่สองครั้งกว่าจะจับนิ้วของแม่นมอู่ได้ สัญชาตญาณของเด็กทารกนั้นเฉียบคมยิ่งนัก ใครดีใครร้าย นางรู้ชัดยิ่งกว่าผู้ใหญ่เสียอีก!
อาเยียนจึงวางใจส่งลูกให้
แม่นมอู่อุ้มหว่านหวานอย่างเหมาะเจาะ มือหนึ่งรองท้ายทอย อีกมือประคองเอวและแผ่นหลัง อุ้มได้มั่นคงและสบายตัว
หว่านหวานขยับกายอย่างสบายอยู่สองสามครั้ง เมื่อไม่ได้กลิ่นที่คุ้นเคย มุมปากก็เริ่มเบะลง แม่นมอู่จึงตบหลังนางเบา ๆ พลางฮัมเพลงทำนองอ่อนโยน