กู้ชูยืนอยู่บนขั้นหิน นิ้วมือดึงชายเสื้อไว้ แววตาเผยความอาลัยอาวรณ์ เงยหน้ามองกู้ฝาน “พี่ใหญ่ ท่านจะไม่ไปส่งข้าเข้าไปในสำนักจริง ๆ หรือ”
“อาจารย์ใหญ่กำหนดกฎไว้ว่า ญาติผู้ใหญ่ที่มาส่งนักเรียนต้องหยุดอยู่เพียงโถงด้านหน้า ส่วนข้างในย่อมมีบ่าวนำทาง”
กู้ฝานยื่นมือจัดปกเสื้อให้เรียบ “ตั้งใจเรียน อย่าก่อเรื่อง แต่ก็อย่ากลัวเรื่อง หากมีใครกลั่นแกล้งเจ้าโดยไม่มีเหตุผล จดชื่อไว้ รอวันหยุดพักกลับบ้านแล้วค่อยบอกข้า”
กู้ชูสูดจมูกฟุดฟิด “ข้ารู้แล้ว ใครกลั่นแกล้งข้า ข้าจะจดชื่อใส่สมุดไว้ พอวันหยุดพักก็ให้พี่ใหญ่จัดการเขา”
“เข้าไปเถิด” กู้ฝานตบไหล่เขาเบา ๆ
กู้ชูหันหลัง เดินตามคนเฝ้าประตูก้าวข้ามธรณีประตู ระหว่างทางยังหันกลับมาโบกมือเล็ก ๆ ก่อนจะก้าวเข้าสำนักหนังสือไป
กู้ฝานยืนอยู่ที่เดิมครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับแล้วกระโดดขึ้นรถม้า
“กลับหมู่บ้าน”
“ได้เลย!” โจวผิงยกแส้ม้าขึ้น เลียนท่าทางของกู้ฝาน บังคับม้าให้หันหัวรถกลับ
กู้ฝานเอนพิงเบาะนุ่ม ความคิดในสมองแล่นหมุนอย่างรวดเร็ว
ยามนี้เรือนใหม่สร้างเสร็จแล้ว บ่าวไพร่ต่างทำหน้าที่ของตน กู้ชูเข้าเรียนในสำนักหนังสือได้อย่างราบรื่น หว่านหวานมีแม่นมอู่คอยดูแล ชีวิตในบ้านก็เริ่มเข้าที่เข้าทาง
แต่ในราชวงศ์ต้าโจว มีเงินเพียงไม่กี่พันตำลึงกับนาที่ดีไม่กี่สิบหมู่ ยังห่างไกลจากการอยู่อย่างไร้กังวลนัก
โลกนี้ขุนนางที่มีตำแหน่งสูงกว่ากดขี่คนตำแหน่งต่ำกว่าได้จนถึงตาย เรื่องผู้มีอิทธิพลใช้อำนาจช่วงชิงทรัพย์สินจึงเกิดขึ้นไม่ขาดสาย
หากต้องการให้ตระกูลกู้ยกระดับฐานะ ก้าวเข้าสู่ชนชั้นเจ้าที่ดินผู้มั่งคั่ง ก็จำเป็นต้องมีไพ่ต่อรองที่มีน้ำหนักเพียงพอ