กู้ฝานก้าวออกจากประตูใหญ่ มุ่งหน้าไปยังบ้านเจ้าตระกูล
บนถนนในหมู่บ้านมีชาวบ้านแบกจอบเดินผ่านเป็นครั้งคราว เมื่อเห็นกู้ฝาน ต่างก็หยุดทักทายอย่างเป็นมิตร กู้ฝานพยักหน้ารับ
เมื่อเดินมาถึงนอกประตูรั้วบ้านเจ้าตระกูล กู้ฉางเหอกำลังนั่งสูบยากาบอยู่บนธรณีประตู พอเห็นกู้ฝานเดินมา ก็เคาะท่อนกบูชากับพื้นรองเท้าสองสามที
“ฝานเอ๋ยมาแล้วหรือ รีบเข้ามานั่งในบ้านเถิด” กู้ฉางเหอลุกขึ้น ปัดชายเสื้อเบา ๆ
กู้ฝานนั่งลงบนม้าหินในลานบ้าน “เจ้าตระกูล วันนี้ข้ามาอยากขอให้ท่านช่วยหาคนขยันซื่อตรงในหมู่บ้านสักสิบคน ให้พวกเขาไถพรวนและยกร่องที่ดินยี่สิบหมู่ที่ข้าเพิ่งซื้อมาใหม่ จากนั้นก็หว่านเมล็ดตามวิธีของข้า”
กู้ฉางเหอชะงักไปเล็กน้อย ก่อนพ่นควันสีเขียวออกมา “ที่ดินยี่สิบหมู่มิใช่น้อย ๆ บัดนี้ก็เพิ่งต้นฤดูร้อน ครอบครัวทั่วไปต่างกำลังปลูกข้าวกับข้าวฟ่าง หากจ้างคนสิบคนมาไถดิน เจ้าคิดจะให้ค่าจ้างเท่าไร?” (ข้าไม่เคยทำนา หากเขียนผิดตรงไหนก็เชิญทุกท่านแสดงความคิดเห็นได้ แต่ดูเหมือนว่ามันเทศกับมันฝรั่งจะปลูกได้ในเดือนเมษายน)
กู้ฝานเสนอค่าจ้าง “จ่ายเป็นรายวัน คนละ 25 เหรียญทองแดงต่อวัน ทำงานเสร็จในวันนั้นก็จ่ายให้ครบ”
“25 เหรียญทองแดงหรือ?” มือของกู้ฉางเหอชะงัก ดวงตาเบิกกว้าง “งานรับจ้างเล็ก ๆ ในเมือง วันหนึ่งยังได้แค่ยี่สิบเหรียญทองแดง เจ้าให้ถึง 25 เหรียญทองแดง คนหนุ่มที่มีกำลังวังชาในหมู่บ้านคงแย่งกันจนหัวร้างข้างแตกแน่”
“แต่ว่าฝานเอ๋ย ฟังจากที่เจ้าพูดแล้ว ที่ดินยี่สิบหมู่นั่น เจ้าไม่คิดจะปักดำปลูกข้าวหรือ?”
กู้ฝานส่ายหน้า “ไม่ปลูกข้าว ข้าไปหาเมล็ดพันธุ์พิเศษมาอีกชนิดหนึ่ง เรียกว่ามันฝรั่งกับมันเทศ”