เย่จิ้งหวงยิ้มพลางรับของเหล่านั้นไว้ทีละชิ้น ในอ้อมแขนมีที่ไม่พอ จึงแขวนไว้ในถุงผ้าที่หลังต้าหวงกับเอ้อร์หวงอย่างคล่องมือ
ไม่นานนัก ถุงผ้าบนหลังเสือดุร้ายทั้งสองก็เต็มไปด้วยพุทราแดง แตงเชื่อมน้ำตาล และเกาลัดคั่ว แกว่งไกวไปมา
พวกมันไม่เร่งร้อนแม้แต่น้อย ฝีเท้ามั่นคงยิ่ง ด้านหลังมีเด็กน้อยสวมกางเกงเปิดเป้ากลุ่มหนึ่งวิ่งตาม พลางตบมือหัวเราะร่า
หว่านหวานกำแตงเชื่อมน้ำตาลไว้ในมือ รอบปากเลอะคราบน้ำตาล นางโบกมือสั้นป้อมไปยังผู้คนสองข้างทาง “ขนม…ของหว่านหวาน! เจ้าแมวตัวใหญ่…วิ่งเร็วเข้า!”
เมื่อเดินมาถึงลานตากข้าวหน้าศาลบรรพชน ก็เห็นโต๊ะยาวเรียงเป็นแถวอยู่ก่อนแล้ว
โต๊ะแปดเซียน 57 ตัวเรียงจากปลายด้านตะวันออกของลานไปถึงปลายด้านตะวันตก ปูผ้าแดงคลุมไว้ด้านบน ไอร้อนลอยกรุ่น
กู้ฝานสวมเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีเขียว ยืนอยู่บนขั้นบันไดกับเจ้าตระกูลเฒ่ากู้ฉางเหอ คอยสั่งชายฉกรรจ์หลายคนให้ยกหมูย่างทั้งตัวขึ้นโต๊ะ
“ท่านป๋อตั้งโต๊ะเลี้ยงต่อเนื่องเช่นนี้ ลิ้นของคนทั้งตระกูลเราคงถูกตามใจเสียแล้ว!”
กู้ฉางเหอเท้าไม้เท้า ใบหน้าแก่ชราบานเบิกด้วยความยินดี เขาใช้ไม้เท้าชี้ไปยังโต๊ะอาหาร “คนแก่เช่นข้ามีชีวิตมาหลายสิบปี ไม่เคยได้ยินว่าท่านป๋อจากตระกูลไหนจะนั่งร่วมวงแบ่งเนื้อกับชาวนาแต่เช้าตรู่วันขึ้นปีใหม่!”
กู้ฝานตักน้ำแกงเนื้อใส่ชาม ส่งให้เจ้าตระกูลเฒ่า แววตาอ่อนโยน “ตระกูลกู้มีรากเดียวกัน วันนี้ไม่มีสูงต่ำ มีแต่ญาติร่วมตระกูล สุรามีให้ดื่มไม่ขาด เนื้อมีให้กินอิ่มหนำ!”
เย่จิ้งหวงอุ้มหว่านหวานเดินเข้ามา ต้าหวงกับเอ้อร์หวงแบกของขวัญปีใหม่มาด้วย พวกมันหมอบนิ่งเรียบร้อยอยู่สองข้างขั้นบันได เรียกเสียงหัวเราะอย่างเป็นมิตรจากคนในตระกูล
“ท่านสามี หว่านหวานรับขนมมาครึ่งถนนแล้ว แมวตัวใหญ่ทั้งสองจะแบกไม่ไหวอยู่รอมร่อ”