สีหน้าถานจื่อเย็นเยียบลงทันที เขาสอดหน้าไม้สั้นเข้าอกเสื้อ แล้วหิ้วหัวหน้าหน้าดำขึ้นมาราวกับหิ้วหมาตาย
“ถอดขากรรไกรมันซะ อย่าให้มันกัดลิ้น” ถานจื่อสั่งเสียงเย็น
ทหารเก่าที่อยู่ข้างกายก้าวขึ้นมา ดึงผ้าสกปรกออกจากปาก แล้วบีบกระดูกขากรรไกรของหัวหน้า บิดไปทางหนึ่ง จากนั้นบิดกลับอีกทาง เสียงดังกร๊อบสองครั้ง ขากรรไกรก็หลุดออกทันที
ต่อจากนั้น ทหารเก่าชักมีดสั้นออกมา ค่อย ๆ สอดปลายมีดเข้าไปใต้เล็บของหัวหน้า
“อือ อือ!”
นิ้วทั้งสิบเชื่อมถึงหัวใจ หัวหน้าหน้าดำกระตุกไปทั้งตัว เส้นเลือดปูดโปนขึ้นบนหน้าผาก เมื่อขากรรไกรถูกถอดออก จึงทำได้เพียงส่งเสียงครางอู้อี้
ถานจื่อย่อตัวลง ตบหน้ามันเบา ๆ “ข้าฟันพวกอนารยชนต่างด่านตายไปหลายร้อยคนแล้ว
ฝีมือลอกหนังยังไม่ขึ้นสนิม หากไม่อยากทรมานมาก ก็รีบสารภาพออกมาให้หมดแต่โดยดี”
หัวหน้าหน้าดำเบิกตากลมโต ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดผวาและสิ้นหวัง “พวกเจ้า… ไม่ใช่ลูกมือของตระกูลหลี่แน่… พวกเจ้าเป็นใครกันแน่?!”
“ข้าถาม เจ้าตอบ”
น้ำเสียงของถานจื่อพลิกเปลี่ยน ปลายมีดสั้นจ่ออยู่ที่เปลือกตา “ใครส่งพวกเจ้ามา? จ้องเล่นงานตระกูลหลี่ไม่เลิก ต้องการอะไรกัน?”
หัวหน้าหลับตา แกล้งทำเป็นตาย
“หึ!”
ถานจื่อหัวเราะเย็นชา เขาเจอพวกปากแข็งมาไม่น้อย แต่คนที่ไม่ยอมพูดนั้นมีไม่กี่คน!
ปลายมีดออกแรง เริ่มแทงทะลุผิวหน้าของมัน นี่คือวิชาลอกหนังแยกกระดูก
“อือฮึ!”
หัวหน้าผู้นี้นับว่าใจแข็งจริง ๆ ถึงกับไม่ส่งเสียงร้องสักแอะ
แววตาของถานจื่อพลันเหี้ยมเกรียม เขากรีดผิวหน้าต่อไป จากหน้าผากเลียบผ่านติ่งหูลงไปถึงคาง!
จากนั้นใช้มีดแยกผิวหนังออกจากเนื้อ ใช้นิ้วจับหนังหน้าไว้ แล้วค่อย ๆ เริ่มฉีก!