บริเวณโดยรอบเปิดโล่งและราบเรียบ ทอดสายตามองไปไกลสุดตา ก็ไม่เห็นเงาของผู้ตรวจเวรแม้สักคน
เฝิงเป่าหยุดเท้าข้างราวหินอ่อนสีขาวตรงมุมศาลา
กู้ฝานหยุดห่างออกไปสามก้าว
เฝิงเป่าสะบัดเส้นใยหางจามรี พลางพึมพำราวกับพูดกับตนเองว่า “วันนี้ฝ่าบาททรงเสวยได้น้อย หลังอาหารเช้า...
ทรงดื่มน้ำท้อไปเพียงครึ่งถ้วย หากเป็นยามปกติ ย่อมดื่มจนหมดถ้วย”
ปลายนิ้วของกู้ฝานขยับเล็กน้อย สีหน้าเรียบสงบ “ขอบคุณท่านกงกงที่ชี้แนะ ข้าทราบแล้ว”
นั่นคือท้อวิเศษที่รดด้วยน้ำพุวิญญาณจากมิติ
ก่อนหน้านี้ อาการประชวรเรื้อรังขององค์จักรพรรดิผู้เฒ่ากำเริบจนแทบควบคุมไม่อยู่ ต้องเสวยน้ำท้อเต็มถ้วยทุกวันจึงจะพอมีเรี่ยวแรงจัดการราชกิจ
บัดนี้กลับลดลงเหลือเพียงครึ่งถ้วย มิใช่อาการประชวรดีขึ้นอย่างแน่นอน หากแต่เครื่องในทนความร้อนแผดเผาไม่ไหว เส้นลมปราณอ่อนแอจนแม้แต่ยาก็ไร้ผล
พระชนมายุขององค์จักรพรรดิผู้เฒ่าร่วงโรยเร็วกว่าที่คาดไว้เสียอีก
เฝิงเป่าหันหน้ามา รอยยิ้มผุดขึ้น “ท่านโหวเป็นผู้มีไหวพริบกระจ่างแจ้ง ข้าพูดมากไปสักประโยค ท่านโหวเข้าใจก็พอแล้ว”
ขันทีชราหันกาย สายตาตกลงบนตัวกู้ฝาน น้ำเสียงพลันเคร่งขรึม “ฝ่าบาททรงอ่านฎีกาเมื่อเช้านี้ แล้วตรัสกับข้าเล่น ๆ สองสามประโยคว่า พื้นที่หลังเขาของหมู่บ้านชิงฉือมีความลับมากมายจนแทบปิดไม่มิด เพียงแต่ยามนี้ท้องพระคลังฝืดเคือง ราชสำนักจึงยังไม่มีเวลาจัดการ”
ลมหนาวพัดผ่านหู หัวใจของกู้ฝานสั่นไหวเล็กน้อย
ถ้ำหลังเขา ป้อมลับ เกราะหนัก ธนูต่อเนื่อง กองกำลังส่วนตัวเจ็ดพันคน เตาหลอมสูง และเกราะเหล็กตีเย็น...
เขาคิดว่าปิดเขาไว้แล้ว ทั้งยังให้หน่วยยาเป่าโชวปิดปากผู้คนเพื่อกันข่าวรั่วไหล แต่กลับไม่รู้ว่าสัตว์ร้ายแห่งเฉิงจิงตัวนี้เล็งเขี้ยวไปยังหลังเขาแต่แรก
พระเจ้าแผ่นดินเฒ่ายังไม่เคลื่อนไหว มิใช่เพราะชราภาพจนเลอะเลือน แต่เพราะไม่มีเวลาว่างมือจริง ๆ