กู้ฝานสีหน้าเคร่งขรึมขึ้น มือข้างหนึ่งประคองหว่านหวานไว้ อีกมือรับสาส์นลับมา
“การส่งมอบหน้าที่ด้านการป้องกันของทัพตะวันตกเฉียงเหนือเสร็จสิ้นแล้ว คุณหญิงนำทหารองครักษ์สามสิบคนออกเดินทางกลับบ้าน คาดว่าจะถึงหมู่บ้านชิงฉือก่อนวันตรุษจีนน้อย”
ด้านล่างแนบสัญลักษณ์ลับของยาเป่าโชวไว้ว่า
“จัดการเมืองและมณฑลตลอดเส้นทางเรียบร้อยแล้ว ด่านตรวจและหน่วยลาดตระเวนล้วนอยู่ในการควบคุม ยาเป่าโชวจัดหน่วยลับสิบสองหน่วยวางกำลังตลอดเส้นทาง หากพบความผิดปกติจะกำจัดเสียก่อน รับรองว่าฮูหยินน้อยจะกลับถึงบ้านอย่างปลอดภัย”
กู้ฝานกวาดตาอ่านสองรอบ ก่อนโยนกระดาษลงในเตาถ่าน เพียงพริบตาก็กลายเป็นเถ้าถ่าน
“ถึงไหนแล้ว?” กู้ฝานถามเสียงเบา
โจวผิงรีบรายงานทันที
“กราบทูลเจ้านาย กองหน้าแจ้งข่าวมาว่า เมื่อคืนฮูหยินน้อยกับคณะผ่านช่องเขาไท่หิงแล้ว เย็นวันนี้ก็จะถึงแคว้นหยงโจว
ทหารม้าเร่งรุดของพระเจ้าแผ่นดินเฒ่าตรวจตราถนนใหญ่เข้มงวดยิ่ง แต่ฮูหยินน้อยใช้เส้นทางลับที่ยาเป่าโชวแผ้วถางไว้ สายสืบจากเฉิงจิงจึงตามรอยไม่พบ”
กู้ฝานพยักหน้า แล้วลูบศีรษะหว่านหวานเบา ๆ
“นับวันดูแล้ว เหลืออีกไม่กี่วันก็จะถึงวันตรุษจีนน้อย บ้านเราเงียบเหงามาครึ่งปี ถึงเวลาคึกคักเสียที”
หว่านหวานฟังเข้าใจ จึงผงกตัวขึ้นจากอ้อมแขนของกู้ฝาน มือเล็กสองข้างคว้าคอเสื้อเขาไว้ พลางพึมพำอย่างร้อนใจว่า
“พี่...พี่สะใภ้ใหญ่? พี่สะใภ้...กลับมา?”
ดวงตากลมโตเป็นประกายของเจ้าตัวน้อยฉายแววยินดีจนปิดไม่มิด
กู้ฝานบีบแก้มนางเบา ๆ น้ำเสียงอ่อนโยน “ใช่แล้ว พี่สะใภ้ใหญ่ของเจ้ากำลังจะกลับมา รอนางกลับถึงบ้านก่อนเถิด แล้วค่อยดูว่าเจ้ายังกล้าก่อเรื่องไม่เว้นวันอีกหรือไม่”
โจวผิงยืนประสานมืออยู่ข้าง ๆ เพื่อรอคำสั่ง