“การค้าน้ำแรงนี้ ต่อให้ทำกำไรได้สักเท่าไร ข้าก็เพียงอยากนำไปซ่อมล้อรดน้ำให้หมู่บ้าน ซื้อเสื้อนวมเพิ่มให้คนในตระกูลสักสองสามตัว เท่านี้ก็พอใจแล้ว”
“ส่วนเรื่องสิทธิ์ผูกขาดการขาย...หากมอบให้โอรสองค์ใหญ่ โอรสองค์ที่สามก็ย่อมกล่าวโทษ หากมอบให้โอรสองค์ที่สาม โอรสองค์ใหญ่ก็ไม่พอใจ”
“ข้ากู้ฝานเป็นคนขี้ขลาด เพียงอยากใช้ชีวิตสงบสุขในหมู่บ้าน ไม่อยากล่วงเกินผู้ใด ยิ่งไม่กล้าฝ่าฝืนกฎใหญ่ของราชสำนัก”
โจวเหวินอานจึงเพิ่งสังเกตกู้ฝาน มือทั้งสองเปื้อนโคลนและเศษไม้ เขาเบือนหน้าหนีด้วยแววดูแคลนเล็กน้อย
“ท่านป๋อคิดจะหมกมุ่นอยู่กับงานช่างประณีตเหล่านี้จริงหรือ ไม่ยอมเลือกข้างในศึกชิงบัลลังก์เลยหรือ?”
กู้ฝานหยิบมีดแกะสลักออกมา ขัดแต่งแผ่นไผ่ไปพลาง ตอบอย่างไม่ใส่ใจว่า “คัมภีร์ช่างไท่ ข้ายังอ่านไม่รู้เรื่องสักกี่เล่ม จะไปรู้เรื่องเลือกข้างได้อย่างไร?”
“หากพวกท่านยึดถือธรรมเนียมเดิม นำสุรามาตามกำหนด หมู่บ้านชิงฉือก็ยินดีจัดสุราอาหารเลิศรสต้อนรับ แต่หากบีบบังคับให้ข้าฝ่าฝืนกฎ...”
กู้ฝานเงยหน้าขึ้น ดวงตาดูใสซื่อไร้พิษภัย
“พรุ่งนี้ข้าจะเขียนสมุดถวายขึ้นหน้าพระราชา ขอให้ฝ่าบาททรงรับโรงสุราแห่งนี้เข้าเป็นของคลังใน ข้าจะได้อยู่อย่างสงบ ตั้งใจทำงานช่างไม้ของข้าที่หลังเขาต่อไป”
เมื่อยกพระเจ้าแผ่นดินเฒ่ากับคลังในขึ้นมาอ้าง มือขวาทั้งเก้าก็ได้แต่มองหน้ากัน อำนาจข่มขวัญที่แผ่ออกมาพลันลดลงไปกว่าครึ่ง
ชุยหมินกัดฟัน ก่อนประสานมือคารวะลา “ในเมื่อท่านป๋อตัดสินใจแน่วแน่แล้ว เช่นนั้นก็ส่งมอบตามธรรมเนียมเดิม ข้าน้อยขอลา!”
“ข้าน้อยก็ขอลาเช่นกัน!”