“เช่นนี้ไม่ดีหรือ? เหตุใดต้องแต่งบทกวีบทนั้นขึ้นมา เปิดเผยเรื่องที่ปิดบังอยู่ บีบบังคับให้เจิ้นจำต้องเลือก?”
กู้ฝานหัวเราะเยาะ เอ่ยอย่างตรงไปตรงมา:
“หากแสร้งทำต่อไป กระหม่อมก็ต้องตาย หากไม่แสร้ง กระหม่อมก็ต้องตายเช่นกัน”
เปลือกตาขององค์จักรพรรดิผู้เฒ่าขยับเล็กน้อย แฝงความประหลาดใจอยู่บ้าง “โอ้? ว่ามาอย่างไร?”
“ฝ่าบาททรงทราบดีอยู่แล้ว เมื่อใดที่ฝ่าบาทสิ้นพระชนม์ ย่อมมีพระราชโองการให้กระหม่อมฝังพระองค์ร่วมสุสานหลวง”
กู้ฝานเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา “ฝ่าบาททรงรู้ดียิ่งกว่าผู้ใด”
เฝิงเป่ารู้สึกเย็นวาบที่ต้นคอ ก้มศีรษะต่ำลงกว่าเดิม
กู้ฝานชี้ออกไปนอกตำหนัก ก่อนกล่าวต่อ “กระหม่อมสร้างธัญญาหารทิพย์ขึ้นมา ชาวแดนเหนือยกกระหม่อมเป็นดั่งพระโพธิสัตว์ นี่คือใจของราษฎรนับหมื่นที่หวนคืนสู่กระหม่อม
กระหม่อมผลิตกระดาษไผ่ราคาถูกและการพิมพ์ด้วยตัวพิมพ์ขึ้นมา บัณฑิตยากไร้ทั่วหล้ายกกระหม่อมเป็นผู้บุกเบิกแห่งวิถีบุ๋น นี่คือชื่อเสียงอันบริสุทธิ์ทั่วหล้า
กระหม่อมใช้สามจอจึงเมาควบคุมเจ้าชายทั้งเก้า ทำให้พวกเขาคอยปกป้องกระหม่อมในทุกเรื่อง”
กู้ฝานสะบัดแขนเสื้อ จ้ององค์จักรพรรดิผู้เฒ่าอย่างไม่หลบตา “กระหม่อมครองใจราษฎร ชื่อเสียง และอำนาจทางการเงิน
บัดนี้ฝ่าบาททรงทราบแล้วว่ากระหม่อมเชี่ยวชาญบทกวีและงานประพันธ์ พรสวรรค์ก็มีพร้อม
แผ่นดินต้าโจวไม่อาจรองรับกระหม่อมได้ ฝ่าบาททรงกลัวว่ากษัตริย์องค์ใหม่จะกดกระหม่อมไม่อยู่”
“เพื่อแผ่นดินต้าโจว เพื่อให้โอรสไร้ความสามารถของเจิ้นนั่งบัลลังก์มังกรได้อย่างมั่นคง ความตายของกระหม่อมถูกกำหนดไว้ตั้งแต่แรกแล้ว”
“อย่างไรก็ต้องตาย เหตุใดกระหม่อมต้องร่วมแสดงละครกับฝ่าบาทด้วย?”