ตำหนักองค์ชายสาม
แสงเทียนบนโต๊ะสว่างวูบวาบ
ที่ปรึกษาโจวเหวินอานแวบเข้ามาในประตู ก่อนปราดไปข้างกายจ้าวเฮิง “พระองค์ ในวังหลวงลงมือแล้ว!
โหวเหวินอันกู้ฝานถูกส่งเข้าคุกหลวง! ฝ่าบาทมีรับสั่งเด็ดขาด ให้ปิดประตูเมืองทั้งสี่ ทุกคนเข้าได้ แต่ออกไม่ได้!”
ร่างจ้าวเฮิงชะงักเล็กน้อย ก่อนเอ่ยถาม “ถูกส่งเข้าคุกหลวงแล้วจริงหรือ?”
“พระพลานามัยของเสด็จพ่อดีขึ้นทุกวัน เหตุใดจู่ ๆ จึงลงมือกับเขา?”
โจวเหวินอานขยับเข้าไปใกล้จ้าวเฮิง แล้วกระซิบว่า “ได้ยินว่าในการคัดเลือกดอกไม้งามอันดับหนึ่งคืนนี้
กู้ฝานยืมปากดอกไม้งามอันดับหนึ่งแห่งหอเหล่าเซียน ขับขานเพลง ‘สุ่ยเตี้ยวเกอถัว’ จนผู้คนทั้งสี่ทิศตื่นตะลึง!
จากนั้นฝ่าบาทมีรับสั่งเรียกเขาเข้าวังด่วน ใครจะรู้ว่าเจ้าหมอนี่กลับก่อเรื่องในตำหนักเลี้ยงพระหฤทัย ล่วงเกินพระพักตร์มังกร จึงถูกสั่งจำคุกในทันที!”
“เลอะเลือน ช่างเลอะเลือนยิ่งนัก”
ไป๋เชียนอวี่ซึ่งนั่งอยู่ด้านล่างปิดม้วนเอกสารในมือ พลางถอนหายใจ “โหวเหวินอันทำตัวโดดเด่นเกินไปในครานี้!
ไม้ต้นโดดเด่นกว่าป่า ลมย่อมพัดพัง เขาเป็นที่สะดุดตาในเมืองหลวงอยู่แล้ว เหตุใดต้องชิงออกหน้าในยามนี้ด้วย?”
โจวเหวินอานได้ยินดังนั้นก็แค่นเสียงเย็นชา พลางเหลือบมองอีกฝ่าย
“ใต้เท้าไป๋ ควรวางตนให้ถูกที่! กู้ฝานเข้าคุกหลวงแล้ว ด้วยนิสัยของฝ่าบาท เกรงว่าชะตากรรมของเขาคงถูกกำหนดไว้แล้ว!
พระองค์ ยามนี้กู้ฝานจะตายหรือไม่หาใช่เรื่องสำคัญ สิ่งสำคัญคือขุมทองแห่งหมู่บ้านชิงซาน!”
เปลือกตาจ้าวเฮิงกระตุก เขามองโจวเหวินอาน “เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
“สามจอจึงเมาแห่งหมู่บ้านชิงฉือ!”
โจวเหวินอานเดินไปหยุดหน้าแผนที่แผ่นดิน แล้วชี้ไปในเขตเมืองจี้โจว “โรงสุรานั้นทำเงินได้วันละมหาศาล! ก่อนหน้านี้กู้ฝานอาศัยพระกรุณา จำกัดปริมาณส่งสินค้าไว้จนแทบไม่เหลือช่องทาง