องค์จักรพรรดิผู้เฒ่าแค่นเสียงเย็นชา นิ้วเคาะเข่าเบา ๆ “ไม่เข้าใจเล่ห์กลอำนาจก็ดีแล้ว ผู้มีความสามารถช่วงชิงความอัศจรรย์แห่งฟ้าดินเช่นนี้ หากเกิดมีความทะเยอทะยานขึ้นมา
ข้าจะเป็นคนแรกที่เด็ดหัวมันเสีย แต่หากมันยินดีเป็นกล่องยาประจำพระองค์ของข้า ข้าก็จะยอมให้มันสุขสำราญอยู่ที่หมู่บ้านชิงฉือไปอีกหลายปี”
พระเจ้าแผ่นดินเฒ่าหลับพระเนตรลง สัมผัสถึงความอบอุ่นในพระวรกาย ความละโมบในพระทัยยิ่งลุกโชน
นับแต่เสวยท้อพันธุ์วิเศษกับน้ำอ้อยต้นตำรับสำรองพิเศษ โรคเรื้อรังที่รุมเร้ามาหลายปีก็ทุเลาลงไปกว่าครึ่ง
หากรีดเค้นความลับจากตัวกู้ฝานได้จนหมดสิ้น การครองบัลลังก์ต่อไปอีกสามสิบปีก็หาใช่เรื่องเพ้อฝัน!
“ถ่ายทอดพระราชดำรัส ประทานโสมหลวงสองต้น เขากวางสี่คู่แก่คฤหาสน์ป๋อชิงฉือ ให้แพทย์หลวงจัดยาและส่งไปให้เรียบร้อย”
องค์จักรพรรดิผู้เฒ่าลืมพระเนตรขึ้นอีกครั้ง สีพระพักตร์กลับเป็นปกติ “ให้มันรักษาตัวอยู่ในหมู่บ้านอย่างสงบ แล้วคิดค้นตำรับยืดชีวิตยืดวัยมาถวายข้าให้มากหน่อย
หากกล้ามีใจเป็นอื่นแม้เพียงนิดเดียว ข้าแต่งตั้งมันเป็นป๋อได้ ก็ทำให้ทั้งตระกูลของมันมอดไหม้เป็นเถ้าถ่านได้เช่นกัน”
“บ่าวรับพระบัญชา จะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ” เฝิงเป่าค้อมกายถอยหลัง ปิดประตูอย่างแผ่วเบาแล้วออกไป
เมื่อออกจากพระตำหนักเลี้ยงพระหฤทัย ลมหนาวก็พัดปะทะใบหน้า
เฝิงเป่าอ้อมกำแพงแดงมา เงาหลายสายพลันปรากฏขึ้นใต้ระเบียง
ชุยหมิน มือขวาจากคุ้งโอรสองค์ใหญ่ รีบก้าวเข้ามายื่นธนบัตรให้โดยไม่แสดงพิรุธ
“ผู้จัดการฝ่ายในเฝิง โปรดหยุดก่อน! ได้ยินมาว่าป๋อชิงฉือมิได้ส่งมาเพียงน้ำแรง ทั้งยังเตรียมผักสดให้วังอ๋องแต่ละแห่งด้วยหรือ?”
โจวเหวินอาน ที่ปรึกษาจากคุ้งเจ้าชายองค์สาม ก้าวขวางทางหนึ่งก้าว ประสานมือพลางยิ้มกล่าวว่า