เขาอยู่ที่เมอริเดียนมาหลายปี จึงเคยได้ยินชื่อเสียงของฮอร์นมานานแล้ว ว่ากันว่าคนหน้าซื่อใจคดผู้นั้นลับหลังกลับประพฤติตัวเหลวแหลก
แต่เขาไม่คิดเลยว่าเซินถังเพิ่งมาถึง ก็ถูกคุกคามอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าจางจิ้งเป็นคนชักนำให้เกิดเรื่อง
พอนึกถึงวันที่อีกฝ่ายจงใจหาเรื่องเซินถัง แค่คิดก็รู้แล้วว่าทำไปเพราะอะไร
“ไม่ต้องไปฟังที่เธอพูด” เย่เฉิงเค้นคำพูดนี้ออกมาจากไรฟัน
“แต่...” เซินถังดูเหมือนลำบากใจ “แต่ศิษย์พี่จางจิ้งบอกว่าหัวหน้าแผนกเรียกฉันไป ถ้าฉันไม่ไป อาจทำให้หัวหน้าแผนกไม่พอใจ แล้วกระทบกำหนดการทดลองในภายหลัง”
“ไม่เป็นไร เรื่องนี้ฉันจัดการเอง” เย่เฉิงเงยหน้าขึ้น แววตาอ่อนโยนปลอบประโลม
“พรุ่งนี้ห้าโมงครึ่ง ฉันจะไปที่ห้องทำงานของฮอร์นด้วยตัวเอง แล้วบอกว่าฉันจะรวบรวมและรายงานข้อมูลการทดลองของเธอเอง ถ้ามีปัญหาอะไร ฉันจะรับมือให้”
“แต่ถ้าทำแบบนั้น คุณจะทำให้หัวหน้าฮอร์นไม่พอใจหรือเปล่า?”
ได้ยินเซินถังเป็นห่วง เย่เฉิงก็รู้สึกอบอุ่นในใจ สีหน้าที่เพิ่งเคร่งขรึมลงพลันอ่อนโยนขึ้น
“ไม่หรอก ฉันมีวิธีรับมือ”
“เธอเพิ่งมาใหม่ ภาษาอังกฤษก็ยังไม่คล่อง แล้วเขาจะคุยกับเธอตามลำพังเรื่องอะไร?”
“ขอบคุณนะคะ ศิษย์พี่เย่...”
เขาสบตาเซินถัง น้ำเสียงอ่อนลงหลายส่วน “เซินถัง ฉันเดินทางมาเรียนต่อต่างประเทศพร้อมเธอ ตอนออกเดินทาง ครูโจวกับเหยียนจือกำชับฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่าให้คอยดูแลเธอให้ดี”
“เธอมาปรึกษาฉันได้ ฉันดีใจมาก”
“ถังถัง ต่อไปถ้าเจอเรื่องอะไร ก็มาบอกฉันนะ”
เซินถังหลุบตาลง ดูราวกับว่าง่ายว่านอนสอน แต่แท้จริงกำลังซ่อนแววตาเยาะเย้ยเล็กน้อยของตัวเอง
“เข้าใจแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ ศิษย์พี่เย่”
“ขอบคุณอะไรกัน” เขามองเธอก้มหน้า อยากยื่นมือไปลูบหัวเธอ แต่สุดท้ายก็อดใจไว้ได้
---
วันต่อมา เวลาห้าโมงเย็น เสียงกริ่งเลิกงานของสถาบันวิจัยเพิ่งดังขึ้น นักวิจัยในอาคารทยอยเก็บของกลับกันเป็นกลุ่ม ๆ ทางเดินค่อย ๆ ว่างเปล่าและเงียบงัน