ปลายเดือนกันยายน
ประเทศเอ็ม, ซานฟรานซิสโก, สถาบันเมอริเดียน
แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านบานเกล็ดหน้าต่างทางเดิน ทอดเป็นแถบแสงเรียวยาวบนพื้นหินขัด
เซินถังนั่งอยู่ในห้องทดลองเก่าแคบ ๆ ตรงสุดทางเดินชั้นสอง เบื้องหน้ามีเอกสารภาษาอังกฤษเรื่อง «ระเบียบวิธีวิเคราะห์โครงสร้างชุมชนจุลินทรีย์ในดิน» กางอยู่
ประตูถูกผลักเปิดพร้อมเสียงเอี๊ยดอ๊าด
จางจิ้งสวมรองเท้าส้นสูงเรียว เดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ มุมปากประดับรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตร “รุ่นน้องเซิน ปรับตัวได้ดีไหม?”
เธอตรงเข้ามาหาเซินถัง เซินถังเงยหน้าขึ้น
พังพอนมาอวยพรปีใหม่ ไม่มีทางหวังดีแน่ แต่เธอก็เพียงเม้มปากยิ้ม “ก็ดีค่ะ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ รุ่นพี่จาง”
จางจิ้งวางแฟ้มลงบนโต๊ะของเซินถัง แล้วลดเสียงลง “เมื่อกี้ฉันเพิ่งออกมาจากห้องของหัวหน้าฮอร์น เขากำชับเป็นพิเศษว่าสนใจแบบจำลองการปรับปรุงจุลินทรีย์ในดินเค็มที่เธอนำมามาก อยากฟังรายงานกับแผนการทดลองต่อจากนี้ของเธอเป็นการส่วนตัว”
เซินถังเลิกคิ้วเล็กน้อย “หัวหน้าฮอร์นอยากฟังฉันรายงานเหรอคะ?”
“ใช่สิ” จางจิ้งยิ้มอย่างมีนัย ดวงตากลับวาบผ่านด้วยแววคำนวณ
“กลางวันหัวหน้ามีงานเยอะ ทั้งประชุมคณะกรรมการมหาวิทยาลัย ทั้งประเมินมูลนิธิ เขาเลยกำหนดเวลาเป็นพรุ่งนี้ห้าโมงครึ่ง ที่ห้องทำงานผู้อำนวยการชั้นสองของเขา”
“เตรียมตัวให้พร้อม แล้วเอาตารางข้อมูลดิบไปด้วย ไปคนเดียวล่ะ”
ไปคนเดียว ห้าโมงครึ่ง
ทั้งสถาบันวิจัยเลิกงานตรงห้าโมง
พอถึงห้าโมงครึ่ง นอกจากเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่เข้าเวรแล้ว ทางเดินในอาคารทั้งหลังก็แทบไม่มีใคร
ให้เธอไปรายงานตามลำพังงั้นหรือ?
เมื่อไม่กี่วันก่อน ตอนเธอพบฮอร์นครั้งแรกก็รู้สึกได้แล้วว่าผู้ชายคนนี้มีสายตาหื่นกาม