เผลอแป๊บเดียวก็ถึงวันเสาร์แล้ว
คฤหาสน์ส่วนตัวแห่งหนึ่งในเขตชานเมืองทางใต้ ซึ่งมีบรรยากาศร่มรื่นงดงาม กำลังจัดงานเลี้ยงรับรองแบบบุฟเฟต์สุดสัปดาห์ของมูลนิธิเมอริเดียน
แสงแดดสาดผ่านร่มกันแดดลงบนสนามหญ้าเขียวขจี เหล่านักวิชาการและบุคคลมีชื่อเสียงในแวดวงการเมืองและธุรกิจซึ่งสวมชุดราตรีเดินปะปนกันไปทั่ว กลิ่นหอมจากเสื้อผ้าและภาพผู้คนแต่งกายงดงามชวนให้ตาพร่า
ตรงมุมหนึ่งของระเบียง วิเวียนถือแก้วแชมเปญไว้ในมือ ก่อนเดินไปดักเย่เฉิงตามลำพัง
“คุณเย่” วิเวียนเอ่ย “วันนั้นฉันขอโทษด้วยนะคะ ฉันบุ่มบ่ามเอง ทำให้คุณเห็นเรื่องน่าขันเข้า”
เย่เฉิงเพียงยิ้มบาง ๆ “คุณผู้หญิงพูดอะไรอย่างนั้นครับ คุณเป็นห่วงหัวหน้าฮอร์นในฐานะภรรยา ส่วนผมเป็นแค่คนนอก จะคิดมากไปทำไมครับ”
วิเวียนมองสุภาพบุรุษชาวตะวันออกผู้ถ่อมตนคนนี้ เขาพูดจาและจัดการเรื่องต่าง ๆ ได้อย่างรอบคอบไร้ที่ติ จนไม่มีช่องให้ใครจับผิดได้เลย
เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ “คุณเย่ ฉันขอถามตรง ๆ นะคะ วันนั้นที่สำนักงาน คนที่เดิมทีควรไปพบหัวหน้าฮอร์นคือคุณ หรือพนักงานใหม่ที่ชื่อเซินถังคนนั้นกันแน่”
เย่เฉิงถือแก้วน้ำโซดา สีหน้าไม่แสดงความรู้สึกใด ๆ และไม่ได้ตอบตรงคำถาม “คุณผู้หญิงครับ วันนั้นคุณบุกเข้ามาอย่างกะทันหันด้วยความโมโห ผมก็รู้สึกแปลกใจเหมือนกัน คุณไม่ใช่คนใจร้อน มีใครพูดอะไรให้คุณฟังหรือเปล่าครับ”
วิเวียนมองเขา “คุณเย่ ฉันกำลังถามคุณอยู่นะคะ ตอบมาตามตรงก็พอค่ะ”
“คุณผู้หญิงครับ” เขาวางแก้วลง ก่อนเอ่ยอย่างจริงจัง “ในเมื่อคุณถามกันตรง ๆ งั้นผมก็จะไม่อ้อมค้อม ตั้งแต่แรกหัวหน้าฮอร์นตั้งใจจะพบเซินถังจริง ๆ ครับ”
ลมหายใจของวิเวียนสะดุด ริ้วรอยหางตาเห็นชัดขึ้นเมื่อเธอขมวดคิ้วด้วยความโกรธ
แต่ก่อนที่เธอจะได้พูด เย่เฉิงก็กล่าวต่อ “แต่คุณผู้หญิงครับ เซินถังเป็นนักวิจัยที่เพิ่งเข้ามาทำงานในสถาบัน ส่วนฮอร์นเป็นหัวหน้า เขาต้องการพบใคร เซินถังก็มีแต่ต้องทำตามครับ”