“เห็นด้วย” ฮอร์นพยักหน้า
เย่เฉิงพูดถูก ครั้งนี้จางจิ้งทำเกินไปจริง ๆ ต้องให้เธอได้รับบทเรียนบ้าง และต้องรักษาหน้าให้เธอต่อหน้าทุกคนด้วย
ฮอร์นเอ่ยปากตัดสิน คำพูดของเขาถือเป็นข้อยุติ
ร่างของจางจิ้งโงนเงนไปเล็กน้อย
ตอนเดินออกจากห้องประชุม เธอเห็นพรีญาเดินอยู่ข้างหน้า หญิงชาวอินเดียที่ปกติเอาแต่ก้มหน้าก้มตา ถูกเธอเรียกใช้ไม่เว้นแต่ละวัน ตอนนี้กลับยืดหลังตรง เดินอยู่ข้างเซินถัง
ส่วนเซินถังกำลังเอียงหน้าคุยกับเย่เฉิง ไม่รู้ว่าเย่เฉิงพูดอะไร ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มอ่อนโยนและเข้าอกเข้าใจ รอยยิ้มนั้นเมื่อมองจากสายตาจางจิ้ง กลับเหมือนหนามแหลมที่ทิ่มแทงกลางใจเธออย่างแรง
น่าขันที่เมื่อครู่เธอยังคิดว่าเย่เฉิงช่วยหาทางลงให้ ที่ไหนได้ เขากับนังจิ้งจอกคนนี้รวมหัวกันวางแผนเล่นงานเธอชัด ๆ!
ตลอดสัปดาห์หลังการประชุมกลุ่ม บรรยากาศบนชั้นสองของสถาบันเมอริเดียนเปลี่ยนไปอย่างละเอียดอ่อน
การย้ายกลุ่มของพรีญาเปรียบเสมือนสัญญาณเตือน
ในกลุ่มของจางจิ้ง นอกจากพรีญาแล้วยังมีอีก 6 คน และมี 2 คนที่เริ่มทนไม่ไหวก่อนใคร
อาลี ชายเชื้อสายอิหร่านวัยสามสิบต้น ๆ รับผิดชอบเตรียมตัวอย่างดินเบื้องต้นในกลุ่มของจางจิ้ง ตั้งแต่บด ร่อน ผ่านกรด ไปจนถึงชั่งน้ำหนัก
เขาทำงานที่หนักและเหนื่อยที่สุด ทั้งยังต้องใช้แรงมากที่สุดและแทบไม่มีเนื้อหาทางเทคนิคเลยในห้องปฏิบัติการทั้งหมด
ตลอด 2 ปีที่ผ่านมา จางจิ้งไม่เคยยอมให้เขาแตะต้องการวิเคราะห์ข้อมูล ไม่ต้องพูดถึงการใส่ชื่อเป็นผู้เขียนร่วมเลย แม้แต่ตอนตีพิมพ์งานวิจัย ชื่อของเขาก็ยังไม่มีอยู่ในส่วนคำขอบคุณ
เขาไม่กล้าปริปาก เพราะภรรยากับลูกยังอยู่ที่เตหะราน และต้องพึ่งเงินที่เขาส่งกลับไปทุกเดือนเพื่อประทังชีวิต