สีหน้าของจางจิ้งซีดเผือดจนไร้สีเลือด ทำได้เพียงดิ้นรนเฮือกสุดท้ายเหมือนสัตว์ที่จนตรอก “เธอพูดเหลวไหล! กล้าดียังไงมาหมิ่นประมาทผู้บังคับบัญชา!”
“ฉันไม่ได้หมิ่นประมาท! ที่พูดไปเป็นความจริงทั้งหมด!” พรีญาโต้กลับเสียงดัง เดิมทีเธอคิดว่าตัวเองคงกลัว แต่พอได้เริ่มพูด คำพูดอัดอั้นที่เหลือก็พรั่งพรูออกมาราวกับเขื่อนแตก
“การทดลองทั้งหมดในงานวิจัยฉบับนี้ ฉันเป็นคนออกแบบ เก็บข้อมูลเอง และวิเคราะห์ด้วยตัวเอง อาจารย์จางทำอะไรบ้างคะ? หลังจากฉันทำเสร็จ อาจารย์ก็แค่เอาผลลัพธ์สุดท้ายไป แล้วใส่ชื่อตัวเองลงไปเท่านั้น”
เธอวางสมุดบันทึกลงบนโต๊ะ
“มีหลักฐานเป็นลายลักษณ์อักษร ทุกคนตรวจสอบได้ค่ะ อีกอย่าง ฉันทำการทดลองทั้งหมดซ้ำเป็นร้อยเป็นพันครั้ง ต่อให้หลับตาก็ยังอธิบายได้ แต่อาจารย์จางคงอธิบายขั้นตอนทั้งหมดไม่จบด้วยซ้ำใช่ไหมคะ”
ห้องประชุมพลันแตกตื่น
นักวิจัยอาวุโสหลายคนก้มหน้าสบตากัน นักวิจัยหลังปริญญาเอกชาวตะวันตกคนหนึ่งพลิกดูสมุดบันทึกของพรีญาไปเรื่อย ๆ สีหน้าก็ยิ่งดูย่ำแย่ลง
ยังจะมีอะไรให้พูดอีก เห็นชัด ๆ ว่าจางจิ้งขโมยผลงานของคนอื่น
เซินถังเหลือบมองฮอร์นที่นั่งอยู่ตรงตำแหน่งประธาน เห็นสีหน้าเขาบึ้งตึงจนเขียวคล้ำ
เขารู้ว่ามีคนแย่งผลงานวิจัยของคนอื่น เรื่องแบบนี้ในห้องทดลองไม่ใช่เรื่องแปลก
ถ้าผู้เสียหายไม่ร้องเรียน ผู้มีอำนาจก็ไม่เอาเรื่อง
ตราบใดที่เรื่องไม่มาถึงหูเขา เขาก็เลือกหลับตาข้างหนึ่ง ทำเหมือนไม่รู้ไม่เห็น
แต่ตอนนี้เรื่องกลับถูกเปิดโปงต่อหน้าทุกคน ในการประชุมกลุ่มที่มีสายตาคนจับจ้องอยู่เต็มห้อง คนที่เสียหน้าไม่ได้มีแค่จางจิ้งคนเดียว แต่ทั้งห้องทดลองยังพลอยขายหน้าไปด้วย