“เธอถึงได้ไม่ชอบหน้าเซินถังไปเสียทุกเรื่อง”
วิเวียนถอนหายใจยาว
ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง
เธอใช้ชีวิตอยู่ในแวดวงนี้มานานกว่ายี่สิบปี
เรื่องแบบนี้เธอคุ้นเคยดี ความริษยาระหว่างผู้หญิงด้วยกันนั้นพรากชีวิตคนได้
ระหว่างที่ทั้งสองกำลังคุยกัน เซินถังก็เดินทอดน่องมาจากระเบียงทางเดินไม่ไกลนัก ในมือถือถาดขนมหน้าตาประณีต
วันนี้เซินถังสวมกระโปรงยาวสีขาวนวลเรียบหรู ไม่แต่งหน้า
สายตาของวิเวียนพลันจับจ้องไปที่เซินถัง
จางจิ้งเคยบอกว่าเซินถังเป็นคนจีนที่เพิ่งมาใหม่ ผิวขาวมาก
คนนี้สินะ?
เมื่อเซินถังเห็นเย่เฉิงยืนอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่ง เธอก็ชะงักไปเล็กน้อย
เย่เฉิงเดินเข้ามาแนะนำวิเวียนให้เธอรู้จัก “เซินถัง นี่คือคุณนายฮอร์น วิเวียน”
“สวัสดีค่ะคุณนายฮอร์น ฉันเซินถัง ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” เซินถังพยักหน้าทักทาย พลางลอบสังเกตวิเวียน
ที่แท้ผู้หญิงคนนี้ก็คือภรรยาของฮอร์น ไอ้เฒ่าหื่นนั่นเอง
วันนั้นเธอบุกไปจับชู้ถึงห้องทำงานของฮอร์น ดูเป็นผู้หญิงที่ใจเด็ดไม่เบา
วิเวียนยื่นมือไปจับมือกับเธอ เพราะเพิ่งพูดคุยเรื่องเซินถังกับเย่เฉิงไปหมาด ๆ ก็มาเจอตัวจริงเข้า เธอจึงรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง แต่สายตาก็อดสำรวจเซินถังตั้งแต่หัวจรดเท้าไม่ได้
ตัวจริงยังสาวและสวยกว่าที่เธอคิด ผมดำเรียบลื่นรวบเป็นหางม้า ดูสะอาดคล่องแคล่ว ผิวขาวผ่อง คิ้วตาสะอาดสดใส ไม่แต่งแต้มแป้งสักนิด
ทั่วทั้งร่างเปี่ยมด้วยความสดใสของวัยสาว ไม่มีร่องรอยของกาลเวลาแม้แต่น้อย วินาทีนั้นหัวใจของวิเวียนพลันเจ็บแปลบ
ปีนี้เธออายุสี่สิบกว่า ทุกเช้าต้องใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงแต่งหน้า ถึงจะกล้าออกจากบ้าน ส่วนรอบเอวก็เพิ่มขึ้นถึงสี่นิ้วในช่วงสามปี
ผิวหน้าก็หย่อนคล้อยและหมองคล้ำลงทุกที ต่อให้บำรุงแค่ไหนก็ไม่อาจกลับไปเหมือนเดิมได้