หวังซิ่วเหลียนกุมมือเซินถังไว้แน่น ขอบตาแดงก่ำขึ้นมาทันที เธอแต่งงานกับจ้าวต้าไห่มาเกือบ 8 ปีแล้ว เพื่อให้มีลูก ทั้งคู่ลองมาสารพัดวิธี ไม่ว่าจะเป็นตำรับพื้นบ้าน น้ำแช่ขี้ธูป หรือแม้แต่ไปหาหมอผีให้ทำพิธีเรียกขวัญ โรงพยาบาลเขตทหารบอกว่าร่างกายไม่มีปัญหา แต่เธอกลับตั้งครรภ์ไม่ได้สักที ทางบ้านสามีเริ่มไม่พอใจมานานแล้ว ทั้งยังส่งจดหมายมาทวงถามอยู่ทุกสามวันสองวัน
แรงกดดันนี้แทบทำให้เธอเป็นบ้า
“ฉันเชื่อคุณ!” หวังซิ่วเหลียนกุมมือเซินถังแน่นจนแทบฝังเล็บลงไป น้ำเสียงสั่นเครือ “น้องสาว วันนั้นบนรถคุณช่วยชีวิตฉันไว้ คนที่ฉันเชื่อใจที่สุดในชีวิตก็คือคุณ! คุณบอกว่าจะรักษายังไง ฉันก็จะทำตามทุกอย่าง!”
จ้าวต้าไห่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พยักหน้ารัว ใบหน้าคล้ำเข้มเต็มไปด้วยแวววิงวอน “น้องเซิน พวกเราสองคนฝากความหวังไว้กับคุณแล้ว!”
เซินถังตบหลังมือหวังซิ่วเหลียนเบา ๆ ในใจวางแผนการรักษาไว้ครบถ้วนแล้ว
เธอกำชับอย่างไม่เร่งรีบอยู่สองสามข้อ วันนี้ให้ดื่มน้ำอุ่นเพื่อกระตุ้นให้อาเจียน ขับพิษที่ยังตกค้างออกมาให้หมด ช่วงสองสามวันนี้ให้กินอาหารรสอ่อน อย่าแตะของเย็น รออีกสองวันพอเธอจัดการธุระเสร็จ ก็จะเริ่มฝังเข็มปรับสมดุลอย่างจริงจัง
หลังจัดการให้หวังซิ่วเหลียนเรียบร้อย เซินถังก็ยกกล่องข้าวเก็บความร้อนที่เริ่มเย็นขึ้นมาอีกครั้ง แล้วรีบเดินขึ้นชั้นสอง
ยังไม่ทันถึงหน้าห้อง เสียงผู้หญิงหวานหยดย้อยชวนเลี่ยนก็ดังลอดออกมาจากประตูห้องผู้ป่วยที่แง้มอยู่
“ผู้การมู่ ถึงเวลาเปลี่ยนยาแผลแล้วค่ะ อย่าขยับนะคะ เดี๋ยวฉันช่วยพับขากางเกงขึ้นให้...”
เสียงนี้ฟังคุ้นหูอยู่บ้าง
เซินถังเลิกคิ้ว มองลอดกระจกบนประตูเข้าไปด้านใน
ภายในห้องผู้ป่วย มู่ชิงหานนั่งพิงเตียง สีหน้าเย็นชาไร้อารมณ์