เขากำลังมองกำไลอยู่หรือ?! หรือว่าผู้ชายคนนี้กินอิ่มจนมีแรง แล้วคิดจะรื้อเรื่องเก่าขึ้นมาอีก ขอเอากำไลคืนแล้วไล่เธอไป?
ไม่ได้! มิติพิเศษที่หาไม่ได้อีกแล้วจะเสียไปไม่ได้เด็ดขาด! อาศัยแค่อาหารมื้อเดียวเป็นค่าเช่าห้องยังไงก็ไม่มั่นคง เธอต้องทำให้เขารู้ว่าเธอยังมีคุณค่าที่ไม่มีใครแทนได้!
“ขาคุณเป็นแบบนี้ ปกติไม่ได้นวดคลายกล้ามเนื้อบ้างหรือคะ?”
เซินถังเอ่ยขึ้นกะทันหันเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของเขา ยังไม่ทันรอให้มู่ชิงหานตอบ เธอก็ยื่นมือไปอย่างไม่เกรงใจ แล้วเปิดผ้าห่มบางบนขาของเขาออก
“คุณจะทำอะไร?” มู่ชิงหานขมวดคิ้ว ตั้งใจจะหลบตามสัญชาตญาณ แต่ขาทั้งสองข้างที่เส้นประสาทเสียหายกลับไม่ยอมขยับตามใจ
“อย่าขยับค่ะ ถ้านวดแบบพยาบาลคนนั้น ขาคุณได้พิการไปตลอดแน่” น้ำเสียงของเซินถังเปลี่ยนไป ไม่เหลือความไม่ใส่ใจเมื่อครู่ แต่แฝงด้วยความเป็นมืออาชีพและหนักแน่น
มือขาวเรียวทั้งสองข้างของเธอวางลงบนหน้าแข้งของเขาอย่างมั่นคง นิ้วหัวแม่มือกดหาจุดซู่ซานหลี่และหยางหลิงเฉวียนได้อย่างแม่นยำ ก่อนจะค่อย ๆ กด คลึง และไล้นิ้วด้วยจังหวะและแรงที่แปลกไปจากทั่วไป
มู่ชิงหานเกร็งไปทั้งตัว
ตามสัญชาตญาณแล้วเขารังเกียจการถูกคนอื่นแตะต้อง ทว่าฝีมือของเซินถังกลับไม่เหมือนใคร ไม่มีการลูบไล้ชวนให้รู้สึกอึดอัดหรือหยั่งเชิงแม้แต่น้อย มีเพียงแรงกดที่พอดิบพอดี ความรู้สึกปวดตึงปนร้อนผ่าวแผ่ไปตามเส้นลมปราณ กลับทำให้ขาทั้งสองข้างที่แข็งทื่อและเย็นชามานานรู้สึกสบายขึ้นมาเล็กน้อยอย่างที่ไม่ได้รู้สึกมานานแล้ว
เขาจ้องมองคิ้วตาที่หลุบต่ำของเซินถัง แววครุ่นคิดวูบผ่านนัยน์ตาลึก