ผักกาดดองที่ปลูกไว้ในมิติพิเศษ เมื่อนำมาปรุงกับปลาดุกที่ฝ่ายส่งกำลังบำรุงจัดซื้อมา แล้วเติมน้ำพุวิญญาณลงไป 1 หยดในน้ำซุป ผลลัพธ์ที่ได้หอมอร่อยจนแทบละลายลิ้น เหล่าทหารที่ต่อแถวรอรับอาหารตรงช่องตักข้าวได้กลิ่นแล้วแทบจะยกพวกตีกัน หัวหน้าหวางถือทัพพีใหญ่ยืนคุมอยู่ด้านหลังพลางตะโกนว่า “คนละชามนะ! อย่าแย่งกัน! สหายเซินถังมาช่วยงานครัวเป็นวันสุดท้ายแล้ว ทุกคนทำตัวให้สุภาพหน่อย!”
“อะไรนะ? วันสุดท้ายเหรอ?!”
“สหายเซินถังไม่ทำแล้วหรือ?!”
โรงอาหารพลันแตกตื่นขึ้นมาทันที
เซินถังได้ยินเสียงโอดครวญจากด้านนอกในครัวหลังโรงอาหาร จึงอดหัวเราะไม่ได้
ระหว่างกินข้าว ข่าวนี้ก็แพร่ไปถึงโต๊ะอาหารของเหล่าภรรยาทหารด้วย
พี่สะใภ้ทหารหลายคนนั่งล้อมวงกัน จิบซุปปลาไปพลางทอดถอนใจไปพลาง
“ถังถังไปเรียนแล้ว ต่อไปโรงอาหารคงไม่มีรสชาตินี้อีกแล้ว”
“ไม่ใช่แค่โรงอาหารนะ ดูสิ ช่วงหลายเดือนมานี้สีหน้าผู้การมู่ดีขึ้นตั้งเท่าไร? อาหารสำหรับคนไข้ก็เป็นถังถังทำทั้งนั้น”
“นั่นสิ ทั้งทำอาหารเก่งทั้งรักษาโรคได้ แถมคะแนนยังเป็นอันดับหนึ่งของทั้งโรงเรียนอีก ผู้หญิงคนนี้เหมือนสวรรค์ป้อนข้าวให้ถึงปากเลยจริง ๆ”
“ใช่เลย...” พี่สะใภ้ทหารคนหนึ่งซึ่งนั่งอยู่ตรงมุมโต๊ะลดเสียงลง ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาพูดว่า “พวกเธอว่า ผู้การมู่ไม่ยอมรับเรื่องหมั้นไม่ใช่หรือ? ฉันได้ยินว่าตอนย้ายทะเบียนบ้านใช้ชื่อว่าเป็นลูกพี่ลูกน้อง นั่นก็เท่ากับรับเป็นลูกพี่ลูกน้องแล้วหรือเปล่า? แต่ผู้หญิงดี ๆ แบบนี้ ต่อไปคงไม่ต้องกลัวว่าจะออกเรือนไม่ได้หรอก”
“พูดถูกแล้ว” พี่สะใภ้อีกคนรับคำ “คราวก่อนฉันได้ยินสามีเล่าว่า ผู้การมู่พูดเองกับปากว่า ‘ไม่ยอมรับการหมั้นหมายตั้งแต่เด็กนั่น’ ถังถังเป็นลูกพี่ลูกน้อง เป็นญาติกัน ไม่ใช่ภรรยาสักหน่อย”