“ขอบใจนะหู่จื่อ ขอบใจนะหนิวนิ่ว” เธอลูบศีรษะเด็กทั้งสอง “พี่จะใช้มันให้ดีเลย”
“ถังถังกลับมาแล้ว!”
เสียงของหวังซิ่วเหลียนดังมาจากอีกฟากของตรอก ท้องน้อยของเธอนูนขึ้นเล็กน้อยจนเริ่มเห็นได้ราง ๆ แม้อายุครรภ์ยังไม่มากและสังเกตไม่ค่อยออก แต่สีหน้าของเธอดีขึ้นกว่าสามเดือนก่อนมาก แก้มมีเลือดฝาด เดินเหินก็ไม่ห่อไหล่เพราะกลัวหนาวเหมือนแต่ก่อนแล้ว
เธอรีบเดินเข้ามาหา จับมือเซินถังไว้แน่น ดวงตาเป็นประกาย “สอบเป็นยังไงบ้าง?”
“ครูใหญ่บอกว่าวันจันทร์หน้าเข้าเรียนอย่างเป็นทางการค่ะ” เซินถังยิ้ม
“ฉันว่าแล้วเชียว!” หวังซิ่วเหลียนตบต้นขาด้วยความดีใจ ก่อนหันไปตะโกนเข้าไปในตรอก “พี่สะใภ้ทั้งหลาย! ถังถังสอบติดแล้ว! ได้ที่หนึ่งของโรงเรียนเลย!”
เสียงตะโกนกังวานทรงพลังจนคนทั้งตรอกได้ยิน
ไม่นาน ภรรยาทหารหลายคนก็โผล่หน้าออกมาจากประตูบ้าน บางคนยังถือแผ่นรองพื้นรองเท้าที่กำลังเย็บอยู่ บางคนสวมผ้ากันเปื้อน เห็นได้ชัดว่ากำลังทำอาหาร ต่างพากันเข้ามารุมล้อม
“จริงเหรอ? ได้ที่หนึ่งเลยหรือ?”
“โอ๊ย ถังถังหัวไวจริง ๆ เรียนหนังสือก็เก่งเหมือนกันนะ!”
“ฉันบอกแล้วไง คนที่ปลูกผักขึ้นในที่ดินเค็มได้ จะเรียนหนังสือไม่เก่งได้ยังไง!”
หวังซิ่วเหลียนยังจับมือเซินถังไม่ยอมปล่อย เธอขยับเข้ามาใกล้แล้วลดเสียงลง “น้องสาว ดูสิ ตอนนี้ร่างกายพี่แข็งแรงขึ้นมาก ประจำเดือนก็มาตรงเวลา มือเท้าก็ไม่เย็นเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ทุกคนยังชมว่าพี่ดูมีเลือดฝาด ถามกันใหญ่เลยว่าแอบกินยาบำรุงอะไรหรือเปล่า”