บทที่ 76 เซินเหยาตกเป็นเป้าสายตาของคณะสอบสวน
เซินเหยาชะงักงัน “ไป? ไปไหน?”
“ไปทางใต้ ฉันมีเพื่อนอยู่แถวกว่างโจว—เขาทำธุรกิจส่วนตัว—เราไปหาเขากัน—”
“คุณพูดอะไรของคุณ?” เซินเหยาขมวดคิ้ว “นึกจะทำอะไรก็ทำตามใจตัวเองไปหมด”
นิ้วมือที่จ้าวเจี้ยนฮุยกำข้อมือเธอสั่นระริก
“เมื่อกี้คุณได้ยินเสียงระเบิดไหม?” เสียงเขาแผ่วเบาราวกับกระซิบ “เป็นโรงงานส่วนที่สาม...”
รูม่านตาของเซินเหยาหดลงเล็กน้อย
เสียงดังขนาดนั้น เธอย่อมได้ยินอยู่แล้ว แต่ตอนนี้เขากลับลนลานถึงเพียงนี้ แถมยังพูดว่าจะไปกว่างโจวอีก—
หรือว่า...
เธอรู้ว่าช่วงนี้จ้าวเจี้ยนฮุยกำลังตระเวนหาช่องทางอะไรบางอย่าง
เขาเคยคุยโวกับเธอว่า “เหยาหยา ฉันไม่เหมือนพ่อหรอก พ่อเอาแต่เฝ้าโรงงานแบบหัวแข็ง แต่ฉันปรับตัวเก่ง ฉันมีช่องทาง หาของได้ถูกกว่า ส่วนต่างก็คือกำไร”
ตอนนั้นเซินเหยาแค่คิดว่าเขาหาเงินได้ก็พอ
เธอไม่ได้ถามรายละเอียด และก็ไม่อยากรู้อะไรมากอยู่แล้ว ขอแค่มีเงินใช้ก็พอ เงินมาจากไหนไม่สำคัญ เรื่องพวกนั้นเป็นหน้าที่ที่ผู้ชายต้องกังวล
แต่ตอนนี้—
เกิดระเบิดขึ้นแล้ว
โรงงานส่วนที่สามระเบิดแล้ว
เป็นเพราะแหล่งสินค้าราคาถูกพวกนั้นหรือเปล่า?
ปลายนิ้วของเซินเหยาเย็นเฉียบ
“มี...มีคนตายไหม?” เสียงของเธอตึงเครียด
จ้าวเจี้ยนฮุยไม่ตอบ แต่สีหน้าของเขาก็บอกทุกอย่างแล้ว
เสียงดังขนาดนั้น แถมเกิดขึ้นในเวลาแบบนี้ คนงานอยู่ในโรงงานกันหมด ต้องมีคนตายแน่
ระเบิด—ชิ้นส่วนสำคัญ—คนตาย—
แหล่งสินค้าราคาถูกพวกนั้นต้องมีปัญหาแน่
เธอเคยไปห้างสรรพสินค้า กินข้าวนอกบ้าน และซื้อชุดกระโปรงผ้าลายดอกกับจ้าวเจี้ยนฮุย เงินพวกนั้นก็มาจากส่วนต่างที่เขาประหยัดได้ด้วยการซื้อสินค้าราคาถูกเหล่านั้น
เรื่องใหญ่ขนาดนี้ต้องมีคนมาสอบสวนแน่ ถ้าสืบขึ้นมา—
เธอจะพลอยเดือดร้อนไปด้วยไหม?