แต่งแทนทหารพิการยุค 70? ฉันหันไปทำวิจัยจนเป็นสมบัติชาติ

ตอนที่ 75 จ้าวเจี้ยนฮุยคิดพาเซินเหยาหนี

7 นาที· 1.6K คำ

ทั้งที่เธอก็อยู่ช่วยงานตรงนี้เหมือนกันแท้ ๆ ทำไมไม่มีใครเห็น ทั้งยังไม่มีใครชมเธอสักคำ

ก่อนหน้านี้เธอเคยจินตนาการว่าบรรดาภรรยาทหารจะชมว่าเธอเป็นคนดีและรู้ความ แต่กลับไม่เป็นอย่างที่คิด เพราะนอกจากเธอแล้ว ภรรยาทหารคนอื่น ๆ ต่างก็สมัครใจมาช่วยเหลือเช่นกัน สิ่งที่เธอทำมีเพียงรินน้ำชาให้คนอื่น แทบไม่โดดเด่นเลยสักนิด

เล็บของหลิวฟางจิกเข้าไปในฝ่ามือ เธอวางกระบอกน้ำเคลือบลง ในเมื่อไม่มีประโยชน์ งานพวกนี้เธอก็ไม่ทำแล้ว เพราะมันไร้ความหมายไปแล้ว

เธอมองเซินถังที่อยู่ไกลออกไป ทั้งที่เพิ่งมาถึงแท้ ๆ ทำไมถึงได้รับคำขอบคุณจากพยาบาลและญาติผู้ป่วยกันนะ!

ไป๋เว่ยช่างโง่เขลาจริง ๆ ไม่เพียงทำให้ตัวเองเดือดร้อน เซินถังยังไม่ต้องเผยหน้าด้วยซ้ำ ก็อาศัยเรื่องวุ่นวายครั้งนี้สร้างชื่อเสียงโด่งดังไปแล้ว!

ตอนนั้นเธอเองก็โง่จริง ๆ ถึงได้พาคนโง่แบบนั้นเข้ามาในบ้านพักทหาร ทำให้ชื่อเสียงของตัวเองพลอยเสียหายไปด้วย

ช่างเถอะ… เรื่องพวกนี้ยังไม่สำคัญ สิ่งที่น่ากลัวกว่าคือ หากผู้หญิงคนนี้เก่งกาจถึงเพียงนั้นจริง ๆ และคิดค้นยาอะไรขึ้นมาได้จริง ๆ เช่นนั้นเธออยู่ข้างกายมู่ชิงหานมาตั้งนาน แล้วขาของมู่ชิงหาน…

ถ้ามู่ชิงหานหายดีอย่างสมบูรณ์ กลับไปบินได้และนำทหารได้อีกครั้ง เช่นนั้นเฉินจื้อหย่วนก็จะเป็นได้แค่รองผู้บังคับบัญชาไปตลอดกาล

ส่วนเธอก็ไม่มีวันได้ผงาดขึ้นมา

ใจเย็นก่อน คอยดูไปอีกหน่อย ย่อมมีช่องทางให้ลงมือแน่ เธอวางแผนอยู่ในใจพลางเดินออกจากโถงฉุกเฉินไปอย่างเงียบเชียบ

……

โรงงานเครื่องจักร สถานที่เกิดเหตุ

ซากปรักหักพังยังคงมีควันลอยขึ้นมา

เหล็กเส้นบิดงอ อิฐหินแตกกระจาย พื้นเต็มไปด้วยรอยไหม้สีดำ

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป