ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา รอบ ๆ บ้านตระกูลเซินก็มีคนคอยจับตาอยู่เสมอ
ไม่ชัดเจนนัก แต่เซินเหยารู้สึกได้
ตอนเธอออกไปซื้อผัก จะมีคนซ่อมจักรยานอยู่ตรงปากตรอก
ตอนเธอไปตักน้ำที่บ่อน้ำ ก็มีคนซักผ้าอยู่ข้างขอบบ่อ
เมื่อกลับถึงบ้าน ในลานบ้านฝั่งตรงข้ามก็มักมีคนกวาดพื้นอยู่เสมอ
เธอรู้ว่าคณะสอบสวนกำลังรอ รอให้เธอเป็นฝ่ายเปิดปากสารภาพ แต่เธอไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว
แต่สิ่งที่เธอไม่คาดคิดว่าจะมาถึงเร็วกว่าคณะสอบสวน คือความโกรธแค้นของคนงานในเขตบ้านพัก
เหตุระเบิดในโรงงานทำให้มีคนตาย 3 คน บาดเจ็บอีกกว่า 50 คน ทั้งยังมีคนที่ช่วยออกมาจากใต้ซากปรักหักพังไม่ทัน ทั้งหมดนี้เป็นเพราะจ้าวเจี้ยนฮุย
ตอนนี้จ้าวเจี้ยนฮุยหนีไปแล้ว
จับตัวคนไม่ได้ ความโกรธแค้นจึงไม่มีที่ระบาย
ส่วนเซินเหยาก็เป็นแฟนสาวของจ้าวเจี้ยนฮุย ปกติเธอสวมชุดเดรสที่จ้าวเจี้ยนฮุยซื้อให้ เดินอวดไปทั่วเขตบ้านพักอยู่บ่อย ๆ
วันแรก มีคนโยนไข่เน่ามาฟาดประตูบ้านเธอ
ไข่ไหลย้อยลงมาตามบานประตู กลิ่นคาวเหม็นคลุ้งแทงจมูก
แม่เซินร้องไห้พลางเช็ดบานประตู ปากก็ด่าจ้าวเจี้ยนฮุยว่าเป็นตัวซวยที่ลากพวกเธอให้เดือดร้อนไปด้วย
วันที่สอง ตอนออกไปตักน้ำ คนงานหญิงหลายคนมาขวางอยู่หน้าห้องน้ำ ไม่ยอมให้เธอเข้าไป
“นั่นไง เธอคนนั้นแหละ ผู้หญิงของจ้าวเจี้ยนฮุย”
“เสื้อผ้ากับรองเท้าพวกนั้น มีชิ้นไหนบ้างที่ไม่ได้แลกมาด้วยชีวิตของครอบครัวพวกเรา?”
“แผนกสามตายไปตั้ง 3 คน! ลุงจาง เสี่ยวหลิว แล้วยังลูกเขยบ้านลุงเฉินข้างบ้านอีก กระโปรงที่เธอใส่เปื้อนเลือดพวกเขาอยู่!”