พี่สะใภ้จ้าวอ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่ถูกสายตาสงบนิ่งและหนักแน่นของเธอกดเอาไว้ ผ่านไปครู่ใหญ่จึงส่งเสียง “ฮึ” แล้วเบี่ยงตัวหลบให้
หมอทหารเฉินเดินเข้าไปในห้องผู้ป่วยพร้อมกับเซินถัง
……
ในห้องผู้ป่วย
จ้าวจินจู้นอนอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดขาว หลังมือมีเข็มน้ำเกลือปักอยู่
“หัวหน้าหมวดจ้าว” เซินถังนั่งลงข้างเตียง “ฉันขอถามอะไรคุณสักสองสามข้อ”
“คุณหนูเซิน...” จ้าวจินจู้พยายามลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก “ผมไม่มีแรงไปทั้งตัวเลย...”
“อืม เดี๋ยวก็หายค่ะ” น้ำเสียงของเซินถังอ่อนโยน “หัวหน้าหมวดจ้าว ช่วงหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา นอกจากอาหารจากโรงอาหารแล้ว คุณได้กินอย่างอื่นอีกไหมคะ?”
จ้าวจินจู้ขมวดคิ้ว ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ก็เหมือนปกตินั่นแหละ ไม่มีอะไรพิเศษ”
พี่สะใภ้จ้าวเริ่มร้อนใจ แต่ถูกหมอทหารเฉินรั้งไว้
เซินถังถามต่อ “แล้วเรื่องยาล่ะคะ กินยาอะไรบ้าง?”
“ผมจะกินยาอะไร? ร่างกายแข็งแรงดี ไม่ได้กินยา...”
“ยาทุกชนิดนับหมดค่ะ” เซินถังกล่าว “รวมถึงยาแก้ไอ ยาแก้อักเสบ ยาแก้โรคกระเพาะด้วย”
“อ้อ...” จ้าวจินจู้คิดอยู่ครู่หนึ่ง “มียาแก้ไออยู่ตัวหนึ่ง ยาเม็ดชะเอมเทศผสม ผมเป็นหลอดลมอักเสบเรื้อรัง แบบนี้ก็นับเป็นยาด้วยหรือ?”
ยาเม็ดชะเอมเทศผสม ดวงตาของเซินถังหรี่ลงเล็กน้อย
“แน่นอนค่ะ คุณกินมานานแค่ไหนแล้ว?”
“คงหลายปีแล้ว วันละสองสามเม็ด ถ้าไม่กินก็ไอ”
“กินทุกวันเลยหรือคะ?”
“ใช่ สหกรณ์ขายขวดละ 1 เหมา ถูกและใช้ได้ผล พวกเราเลยไม่คิดว่ามันเป็นยา”
เซินถังหันไปมองหมอทหารเฉิน
หมอทหารเฉินก็มองเธอเช่นกัน
ในมือเขาถือเวชระเบียน ตรงช่อง “ประวัติการใช้ยา” ในบันทึกตอนรับตัวเข้ารักษาเขียนไว้ว่า “ปฏิเสธการใช้ยาเป็นประจำ”
ตอนซักประวัติ แพทย์หนุ่มที่เพิ่งมาถึงถามตามขั้นตอนแล้ว แต่จ้าวจินจู้ตอบว่าไม่ได้กินยา เพราะในความเข้าใจของเขา ไม่เคยคิดเลยว่ายาเม็ดชะเอมเทศจะเป็นยา ก็เหมือนกินลูกอมเท่านั้น