ข้อความแจ้งเตือนจากระบบ:
【ระบบนิเวศของผืนดินที่ผูกโยงจากภายนอกพังทลาย ห่วงโซ่พึ่งพาอาศัยระหว่างมิติและผืนดินขาดสะบั้น ปริมาณน้ำวิเศษคงเหลือ: 3% มิติเข้าสู่ช่วงพักฟื้น ปริมาณการผลิตน้ำวิเศษเป็นศูนย์ คาดว่าจะฟื้นตัวเมื่อใด: ไม่ทราบ】
ไม่ทราบ
ไม่ใช่สามวัน ไม่ใช่หนึ่งสัปดาห์ และไม่ใช่หนึ่งเดือน
ไม่มีกำหนดเวลา
นิ้วมือของเซินถังกำดินแน่น
ปลูกผัก ทำยา บำบัดด้วยอาหาร ช่วยมู่ชิงหานฟื้นฟูร่างกาย จัดหาสมุนไพร—ทั้งหมดล้วนต้องพึ่งน้ำวิเศษและการเร่งการเติบโตในมิติ
ยังมี—ครูลู่
เมื่อไม่กี่วันก่อน เขามอบตัวอย่างสิ่งมีชีวิตเพียงชิ้นเดียวในรอบสามปีให้เธอ เพื่อใช้ทำยา
“ช่วยคนสำคัญกว่า ฉันรอมาสามปีแล้ว จะรออีกสักสองสามวันก็ไม่เป็นไร”
ตอนนั้นเธอพูดอะไรนะ เธอตบอกตัวเองและรับปากว่า—“พอเรื่องนี้ผ่านไป ฉันจะช่วยคุณพิสูจน์สมมติฐานนั้นให้ได้”
ความมั่นใจที่ทำให้เธอพูดเช่นนั้นมาจากอะไร?
มิติ
ตราบใดที่มิติยังอยู่ เธอก็ปลูกตัวอย่างใหม่ได้ ทั้งเติบโตเร็ว ปริมาณมาก และมีคุณภาพสม่ำเสมอ
แต่ตอนนี้ล่ะ?
มิติพังแล้ว น้ำพุวิญญาณเหือดแห้ง
เธอจะเอาอะไรไปช่วยเขา? จะใช้อะไรพิสูจน์สมมติฐาน?
จะใช้อะไรชดเชยความยึดมั่นที่ติดค้างอยู่ในใจครูมาตลอดชีวิต?
จู่ ๆ สายตาของเซินถังก็มืดพร่า ภาพตรงหน้าเลือนราง
ตอนนั้นเองเธอถึงนึกได้ว่า ตั้งแต่บ่ายเมื่อวานก็ยังไม่ได้กินอะไรเป็นเรื่องเป็นราว
ตลอดสิบกว่าวันที่ผ่านมา เธอทำงานหนักเกินกำลัง ทั้งช่วยรักษาผู้บาดเจ็บข้ามคืน ตรวจรักษาคนไข้ตามปกติ และยังต้องเข้าเรียน ร่างกายของเธออยู่ตรงขอบเขตที่รับไหวมานานแล้ว