อีกเมืองหนึ่ง โรงเรือนพักครอบครัวของโรงงานเครื่องจักร
ห้าทุ่ม
โคมไฟริมทางในตรอกดับไปหนึ่งดวง แสงสลัวทำให้ทุกสิ่งย้อมเป็นสีเทาอมเหลือง
เซินเหยานั่งยองอยู่นอกกำแพงลานบ้านของตัวเอง
เธอสวมเสื้อคลุมสีเข้ม มีผ้าพันคอสีดำคลุมศีรษะ ร่างแทบกลืนหายไปกับความมืด
ในมือถือถุงผ้าใบหนึ่ง
ข้างในมีหนูตายอยู่ตัวหนึ่ง
เธอเก็บมันได้จากกองขยะตรงสุดตรอกเมื่อบ่ายวันนี้ ใช้กิ่งไม้เขี่ยใส่ถุงพลาสติก แล้วซ่อนไว้หลังโอ่งน้ำ รอจนฟ้ามืด
เธอนั่งยองลงกับพื้น เทหนูตายออกจากถุง—ร่างมันตกลงบนบันไดหินหน้าประตูบ้านดัง “แปะ”
ลำตัวสีเทาแข็งทื่อ หางยาวเฟื้อย เริ่มส่งกลิ่นเหม็นแล้ว
เซินเหยามองมันแวบหนึ่งโดยไม่แสดงสีหน้า
จากนั้นก็ลุกขึ้น ปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนมือ
แล้วหันหลังเดินอ้อมกลับเข้าบ้านทางประตูหลังอย่างไร้เสียง
ลงกลอน
กลับไปนอนบนเตียง
หลับตา
……
เช้าวันต่อมา
“กรี๊ด—!”
เสียงกรีดร้องของแม่เซินตอนเปิดประตูดังแหวกความเงียบสงบยามเช้า
“หนูตาย! มีหนูตายอยู่หน้าประตู!”
เซินกั๋วผิงพุ่งออกมาจากในบ้าน พอเห็นหนูตายสีเทาบนธรณีประตู สีหน้าก็เขียวคล้ำ
“ใครทำ!”
พวกเพื่อนบ้านยื่นหน้าออกมาดูเรื่องสนุก
มีคนกระซิบกระซาบกันว่า “คนทางบ้านจ้าวทำหรือเปล่า?”
เซินเหยาค่อย ๆ เดินออกมาจากห้องตัวเอง พอเห็นหนูตายหน้าประตู ใบหน้าก็ซีดเผือดในทันที
“พ่อ…” เสียงของเธอสั่นเครือ “หรือว่าจะเป็น…คนบ้านจ้าว…”
เซินกั๋วผิงกำหมัดแน่น
“พวกคนพาล!” เขาสบถ “รังแกกันเกินไปแล้ว!”
เซินเหยากัดริมฝีปาก ดวงตาแดงก่ำ “ฉัน…ฉันกลัว…”
“ไม่ต้องกลัว” เซินกั๋วผิงทำหน้าบึ้ง เตะหนูตายเข้าไปในตรอก “พ่อจะไปเอาเรื่องให้รู้กัน”