พรีญาชะงักไป
“ถึงตอนประชุมกลุ่ม อาจารย์เย่จะถามคำถามค่ะ” น้ำเสียงของเซินถังสงบนิ่ง “ฉันจะเตือนเขาเอง”
“เขาจะถามรายละเอียดของข้อมูลดิบ ทั้งการตั้งเงื่อนไขการทดลอง เหตุผลที่เลือกช่วงความเข้มข้นนี้ จำนวนครั้งที่ทำซ้ำ แล้วค่าผิดปกติในชุดกลางจัดการอย่างไร”
“คำถามพวกนี้ คนที่ทำการทดลองตอบได้แม้หลับตา” เซินถังมองพรีญา
“แต่จางจิ้งไม่เคยทำ แถมยังไม่เคยแม้แต่จะดูข้อมูลกับขั้นตอนเหล่านั้นด้วยซ้ำ คงไม่ง่ายนักถ้าจะให้ตอบได้”
รูม่านตาของพรีญาหดเล็กลงทันที เซินถังกำลังจะทำให้จางจิ้งเสียหน้าต่อหน้าทุกคน
“ชื่อของจางจิ้งอยู่ในฐานะผู้เขียนลำดับแรก ถึงตอนนั้นถ้าอาจารย์เย่ถาม เธอก็มีแต่จะตอบผิดหรือตอบไม่ได้ ต้องโป๊ะแตกต่อหน้านักวิจัยทั้งห้องแน่”
“แค่เอาสมุดบันทึกการทดลองต้นฉบับของคุณออกมา ในนั้นมีลายมือ วันที่ และเงื่อนไขการทดลองของคุณ ทุกอย่างเป็นลายลักษณ์อักษร ใครเป็นคนทำก็ดูออกชัดเจน”
“พอเรื่องนี้ถูกเปิดเผย จางจิ้งก็เอาบทความวิจัยไปไม่ได้แล้ว”
พรีญากำมือแน่น เธอคิดว่าเซินถังพูดถูก แต่ก็ยังกลัวอยู่ดี “คุณเซิน…แล้วหลังจากนั้นล่ะคะ?”
เสียงของเธอเบาหวิว “ทำให้ศาสตราจารย์จางเสียหน้าต่อหน้าคนอื่นแบบนี้ ต่อไปเธอต้องแก้แค้นแน่ คุณก็รู้ว่าเธอเป็นยังไง ปกติในกลุ่มของพวกเราก็ใช้อำนาจบาตรใหญ่อยู่คนเดียว แม้แต่หัวหน้าฮอร์นยังไม่ค่อยกล้าจัดการเธอ ฉันไม่มีอาจารย์ที่ปรึกษา ไม่มีคนหนุนหลัง ถ้าฉันไปล่วงเกินเธอแบบนี้ เธอจะไล่ฉันออกไหมคะ…คุณเซิน ฉันไม่กล้า ฉันกลัวว่าจะต้องเร่ร่อนข้างถนน”
“ไม่หรอก เธอไล่คุณออกไม่ได้” เซินถังตบหลังมือเธอเบา ๆ “เธอแค่ทำตัวกร่างอยู่ในกลุ่มของพวกคุณเท่านั้น ไม่มีสิทธิ์ตัดสินว่าใครจะอยู่หรือไปจากสถาบันวิจัย”