ตลอดทาง เซินถังรู้สึกกระวนกระวายใจอยู่ตลอด พอเรื่องคลี่คลายถึงได้รู้ว่าแคเธอรีนคนนั้นเป็นชู้ของคาร์เตอร์
นี่มัน...เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้วไม่ใช่เหรอ ตั้งใจจะเข้าใกล้ภรรยาหลวงแท้ ๆ ใครจะคิดว่าชู้กลับมาหาถึงที่ก่อน
นี่ไม่เรียกว่าเคราะห์ร้ายโดยไม่รู้เรื่องแล้วจะเรียกว่าอะไร?
แต่เธอไม่ได้ทำอะไรผิดจริง ๆ เธอแค่รักษาคนป่วย บนหน้าผากของแคเธอรีนก็ไม่ได้เขียนเอาไว้ว่าตัวเองเป็นชู้เสียหน่อย!
แต่ว่า เดี๋ยวก่อน...
จู่ ๆ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในใจ แคเธอรีนมาหาเธอเพราะอยากมีลูก ส่วนในงานเลี้ยง วิเวียนก็พูดว่าอิซาเบลลายังไม่ตั้งครรภ์เสียที
ผู้หญิงสองคนของคาร์เตอร์ต่างก็มีลูกไม่ได้ หรือว่า...ปัญหาจะอยู่ที่ตัวคาร์เตอร์เอง?!
ราวกับเพิ่งล่วงรู้ความลับที่ไม่ควรรู้เข้า เธอข่มหัวใจที่เต้นรัว แล้วบังคับตัวเองให้สงบสติอารมณ์ก่อน
นี่เป็นเพียงความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง แต่ก็อาจไม่ใช่ก็ได้
เอาเป็นว่าค่อยไปพบอิซาเบลลาก่อนแล้วกัน
สี่ทุ่ม รถของวิเวียนจอดหน้าแมนชันหรูที่สร้างอยู่บนเนินเขา แถบชานเมืองทางใต้ของซานฟรานซิสโก
ไม่ใช่วิลล่าชนชั้นกลางแบบบ้านฮอร์น แต่เป็นคฤหาสน์ของตระกูลมหาเศรษฐีอย่างแท้จริง
ประตูเหล็กดัด สวนสไตล์ฝรั่งเศสที่ตัดแต่งอย่างประณีตราวกับรูปทรงเรขาคณิต สองข้างถนนรถแล่นมีต้นโอ๊กอายุร้อยปี แสงจันทร์ลอดผ่านช่องว่างระหว่างพุ่มใบไม้ ส่องกระทบผนังหินปูนสีขาว
ไฟตรงระเบียงสว่างอยู่ พ่อบ้านในชุดเครื่องแบบเปิดประตู แล้วพาพวกเธอเดินผ่านโถงที่ปูพรมเปอร์เซีย เข้าไปยังห้องนั่งเล่นส่วนตัวบนชั้นสอง
ห้องรับแขกกว้างขวาง อิซาเบลนั่งอยู่บนโซฟาข้างเตาผิง
เธอสวมชุดถักไหมพรมสีเบจสำหรับใส่อยู่บ้าน ผมสีทองปล่อยสยาย ใบหน้าไม่ได้แต่งแต้มเครื่องสำอาง ฝ้าสีน้ำตาลหลายจุดจึงเห็นชัดขึ้น
“นั่งสิ” น้ำเสียงของเธอผ่อนคลายกว่าตอนอยู่ในงานเลี้ยงเล็กน้อย แต่ยังคงมีระยะห่างบาง ๆ แฝงอยู่
พ่อบ้านยกชาร้อนเข้ามาให้ ก่อนถอยออกไป