ทางเดิน
เซินถังเร่งฝีเท้าตามหมอทหารเฉินไป หายใจเข้าลึก ๆ สองครั้งเพื่อสงบสติอารมณ์ ก่อนเอ่ยขึ้นว่า “คุณหมอเฉินคะ ฉันอยากรบกวนให้คุณช่วยอะไรสักอย่างค่ะ”
“เรื่องอะไรหรือ?” หมอทหารเฉินหันกลับมา
“แผนกตรวจมีน้ำยาติดฉลากเรืองแสงไหมคะ แบบที่—เกาะติดได้ดี มองด้วยตาเปล่าไม่เห็น แต่จะเปล่งสีเมื่อโดนแสงอัลตราไวโอเลตน่ะค่ะ”
หมอทหารเฉินดันแว่นขึ้น สีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย “มีสิ ใช้ตอนทำเครื่องหมายเพาะเลี้ยงจุลชีพในแผนกตรวจ เธอจะเอาไปทำอะไรหรือ?”
“คุณหมอไม่ต้องถามหรอกค่ะ” เซินถังยิ้ม น้ำเสียงเบาสบายแต่ไม่เปิดช่องให้ซักไซ้ “รับรองว่าไม่ใช่เรื่องไม่ดี ช่วยฉันสักครั้งนะคะ”
หมอทหารเฉินมองเธอ เด็กสาวคนนี้เวลายิ้มดวงตาจะโค้งเป็นเสี้ยว ดูว่าง่ายและไร้พิษภัย แต่ในดวงตาคู่นั้นกลับซ่อนแผนอะไรบางอย่างไว้อย่างชัดเจน
เขาอยากถามต่อ ทว่าพอเห็นท่าทางของเธอแล้ว สุดท้ายก็กลืนคำพูดกลับลงคอ
“ก็ได้” เขาส่ายหน้า พลางหันไปทางแผนกตรวจพร้อมพึมพำว่า “เจ้าเล่ห์จริง ๆ”
“มู่ชิงหานคงหมดท่าเพราะเธอไปทั้งชาตินี่แหละ”
เสียงเขาไม่ดังนัก แต่เซินถังหูไวได้ยินเข้า เธอแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน
หมอทหารเฉินพาเธอไปยังแผนกตรวจ แล้วหยิบผงบรรจุขวดเล็กที่ปิดผนึกไว้จากตู้เก็บน้ำยาส่งให้
“ทาบนพื้นผิววัตถุแล้วจะมองด้วยตาเปล่าไม่เห็น แต่เมื่อสัมผัสก็จะติดอยู่บนผิวหนัง ล้างมือธรรมดาไม่ออก ต้องใช้ตัวทำละลายเฉพาะ ถึงจะเรืองแสงเมื่อส่องด้วยแสงอัลตราไวโอเลต” เขากำชับข้อควรระวังในการใช้สองสามข้อ ก่อนเปลี่ยนเรื่อง “จริงสิ—”