ซุนซิ่วหลันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มองกระดาษร่างบนโต๊ะ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอยู่หลายครั้ง
เธอเงยหน้าขึ้น สายตาหนักอึ้งจับจ้องเซินถัง—เด็กสาววัยสิบแปดปีนั่งอยู่บนเก้าอี้นักเรียน ขาทั้งสองข้างงอพับอย่างสบาย ๆ ท่วงท่าผ่อนคลาย สีหน้าปกติ หากใครมองเข้ามาก็คงคิดว่าพวกเธอกำลังคุยเรื่องสัพเพเหระ ไม่มีทางดูออกเลยว่าคนที่วางแผนหมากนี้ได้ละเอียดรอบคอบและเด็ดขาดเพียงใด
ชั่วขณะนั้น เธอเกิดความหวาดกลัวขึ้นในใจ
เด็กคนนี้เพิ่งอายุสิบแปด... โตขึ้นไปจะกลายเป็นคนแบบไหนกันนะ
“ได้” ซุนซิ่วหลันสูดหายใจลึก ข่มความคิดฟุ้งซ่านในใจไว้ “ฉันจะเขียนคำร้องขอเปลี่ยนข้อสอบวันนี้ พรุ่งนี้ค่อยเดินเรื่อง ส่วนโจทย์เพิ่มเติมชุดใหม่ก็ออกตามที่เธอบอก ของสิ่งนั้น... ฉันไม่ถาม พรุ่งนี้รอเธอเอามาให้ก็แล้วกัน”
“ตกลงตามนี้ค่ะ” เซินถังลุกขึ้น พับกระดาษร่างแล้วยื่นให้ซุนซิ่วหลัน
พอเดินถึงประตู เธอก็ชะงักเล็กน้อย ก่อนหันกลับมากล่าวว่า
“อาจารย์ซุน ช่วงสองสามวันนี้ทำตัวตามปกติเหมือนเดิมนะคะ อย่าให้หม่อเต๋อไฉสังเกตเห็นความผิดปกติ”
ซุนซิ่วหลันพยักหน้า
บ่ายวันนั้น ซุนซิ่วหลันยื่นคำร้องขอเปลี่ยนโจทย์เพิ่มเติมในข้อสอบคณิตศาสตร์ต่อฝ่ายวิชาการอย่างเป็นทางการ โดยให้เหตุผลว่า “พบว่าโจทย์เพิ่มเติมยังแยกความสามารถของผู้สอบได้ไม่ชัดเจน จึงจำเป็นต้องเปลี่ยนเป็นโจทย์ที่ยากขึ้น เพื่อคัดเลือกนักเรียนที่มีผลการเรียนดี”
คำร้องดำเนินไปตามขั้นตอนมาตรฐานของฝ่ายวิชาการ—หัวหน้ากลุ่มสาระลงนาม ฝ่ายวิชาการอนุมัติ จากนั้นผู้อำนวยการประทับตรา ทั้งสามขั้นตอนเสร็จสิ้นภายในวันเดียว
ตามระเบียบ หากมีการเปลี่ยนแปลงเนื้อหาข้อสอบ ต้องแจ้งสมาชิกทุกคนในคณะออกข้อสอบเพื่อบันทึกไว้