ในโรงอาหารมีเครื่องเทศพื้นฐานอยู่บ้าง ทั้งพริกแห้ง ฮวาเจียว โป๊ยกั๊ก อบเชย และยี่หร่า แต่เครื่องเทศสำคัญที่สุดสำหรับทำแกงกะหรี่อย่างขมิ้น เมล็ดผักชี และเมล็ดมัสตาร์ดเหลือง กลับหาไม่ได้เลยในภาคตะวันตกเฉียงเหนือ
เว้นแต่ว่า...ในมิตินั้นจะมี
จิตของเซินถังแทรกเข้าไปในมิติเล็กน้อย ภาพหน้าต่างระบบพลันปรากฏขึ้นในห้วงความคิด
【ติ๊ง—ตรวจพบความต้องการของผู้ใช้ระบบ ภารกิจชั่วคราว: เดินทางไปยังพื้นที่รกร้างโกบีรอบนอกฐานทัพเพื่อเก็บเมล็ดพันธุ์เครื่องเทศป่า รางวัล: ต้นกล้าขมิ้น 3 ต้น และต้นกล้าเมล็ดผักชี 5 ต้น】
มาแล้ว!
“พี่สะใภ้ อย่าเพิ่งร้อนใจนะคะ” เซินถังลุกขึ้นยืน ปัดดินบนเข่า “ขอเวลาฉันสักวัน พรุ่งนี้ก่อนเที่ยงฉันรับรองว่าจะทำอาหารให้เสี่ยวอันได้กลิ่นแล้วไม่อยากลุกไปไหนเลยค่ะ”
หลินเฉียวเจินซาบซึ้งจนเกือบคุกเข่าให้ “น้องเซิน! พี่ต้องฝากความหวังไว้กับเธอแล้ว! อยากได้วัตถุดิบอะไรบอกมาได้เลย พี่จะหาทางจัดการให้!”
“เรื่องวัตถุดิบฉันจัดการเองค่ะ วันนี้พี่สะใภ้ต้มโจ๊กเหลว ๆ ให้เสี่ยวอันสักถ้วย ใส่น้ำตาลกรวดสักสองสามก้อน หลอกให้เขากินรองท้องสักหน่อยก็พอค่ะ”
หลังส่งหลินเฉียวเจินกับหวังซิ่วเหลียนกลับไปแล้ว เซินถังก็ไม่รอช้า อาศัยช่วงบ่ายที่ดวงอาทิตย์ยังไม่ลับขอบฟ้า มุ่งหน้าไปยังพื้นที่รกร้างโกบีรอบฐานทัพเพียงลำพัง
ทิศทางที่ระบบนำทางไปคือทุ่งหญ้ารกแห่งหนึ่ง ห่างจากค่ายใหญ่ไปทางตะวันตกเฉียงเหนือราว 3 ลี้ บริเวณนั้นอยู่ใกล้ร่องน้ำตามฤดูกาลที่แห้งขอดแล้ว เพราะระดับน้ำใต้ดินค่อนข้างตื้น จึงมีไม้พุ่มและพืชล้มลุกทนแล้งขึ้นอยู่ประปราย
เซินถังย่อตัวลง ค้นหาอย่างละเอียดระหว่างกองหินระเกะระกะกับหญ้าแห้ง
เป็นอย่างที่คิด ตรงโคนกอหญ้าบอระเพ็ดที่แห้งเหลืองไปแล้ว เธอพบเมล็ดผักชีป่าขนาดจิ๋วอยู่หลายเมล็ด ทั้งยังพบต้นไม้ต้นหนึ่งที่ใบอวบหนา ลำต้นและรากออกสีเหลือง คล้ายจะเป็นขมิ้นป่า