แท็กซี่แล่นข้ามสะพานโกลเดนเกต มุ่งหน้าไปยังชานเมืองทางใต้ของซานฟรานซิสโก
มหาวิทยาลัยเมอริเดียนตั้งอยู่บนเนินลาดเตี้ย ๆ ทางชานเมืองตอนใต้ อาคารอิฐแดงทรงโค้งแบบคลาสสิกทอดยาวสุดสายตา กำแพงสูงถูกปกคลุมด้วยไม้เลื้อยเขียวชอุ่ม
เย่เฉิงจัดการเรื่องที่พักสำหรับนักวิจัยแลกเปลี่ยนให้เซินถังเรียบร้อยแล้ว
หอพักเป็นห้องเดี่ยวหันไปทางตะวันตกบนชั้นสามของอาคารหอพักนักศึกษานานาชาติฝั่งตะวันออก
ห้องเล็กมาก แต่สภาพแวดล้อมดี มีเตียงไม้เดี่ยวแคบ ๆ หนึ่งเตียง โต๊ะเขียนหนังสือหนึ่งตัว และหน้าต่างตรงหน้าโต๊ะที่มองเห็นแนวภูเขาสีเขียวคล้ำอยู่ไกล ๆ
เย่เฉิงช่วยขนสัมภาระเข้าไปในห้อง บอกตำแหน่งโรงอาหารกับห้องสมุดให้เธอ ก่อนจะปิดประตูจากด้านนอกอย่างสุภาพแล้วจากไป
ทันทีที่ประตูปิดลง ความเงียบราวกับความตายก็ปกคลุมไปทั่วทั้งห้อง
ไม่มีเสียงแตรยามเช้าจากบ้านพักข้าราชการ ไม่มีเสียงเตียงสนามลั่นเอี๊ยดอ๊าดแผ่วเบาจากห้องข้าง ๆ ในอพาร์ตเมนต์ไห่เตี้ยนยามมีคนพลิกตัว
ทุกอย่างช่างแปลกใหม่ไปหมด
เซินถังยืนอยู่กลางห้อง ยกมือขึ้น ปลายนิ้วแตะกำไลหยกขาวอันอบอุ่นบนข้อมือเบา ๆ
เนื้อหยกเย็นเฉียบ ก่อนจะค่อย ๆ อุ่นขึ้นเมื่อแนบกับผิว
เงาคนนั้นที่สนามบินใช่ชิงหานหรือเปล่า?
เธอหลับตาลงชั่วครู่ สูดหายใจลึก แล้วสลัดภาพนั้นออกจากความคิด
อย่าคิดเลย มาถึงที่นี่แล้ว
รีบจัดการให้เข้าที่เข้าทาง แล้วตามหาซ่งไหวหย่วนให้เจอ นั่นต่างหากคือเรื่องสำคัญ
เธอวางกล่องขนมที่เซี่ยหว่านหรูยัดให้ไว้ตรงมุมโต๊ะ แล้วนำแก้วเคลือบลายดอกไม้สีครามบนพื้นขาวไปตั้งไว้ในตำแหน่งที่เห็นเด่นที่สุด
คืนแรก ลมกลางคืนด้านนอกพัดบานเกล็ดหน้าต่างให้ไหวเบา ๆ เธอลืมตาอยู่เช่นนั้นจนขอบฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเทาขาว