หรือเธอจะมองผิดไปเอง?
ช่วงนี้เธอคิดถึงเขามากเหลือเกิน ทั้งยังกลัวการพบหน้าเขา
เธอจึงแยกไม่ออกว่าร่างเงาเลือนรางนั้นเป็นตัวเขาจริง ๆ หรือเป็นเพียงภาพลวงตาที่ใจเธอสร้างขึ้น
เธออยากมองอีกสักครั้ง
แต่ก็ไม่กล้า
ถ้านั่นเป็นเขาจริง ๆ ถ้าเธอมองเห็นใบหน้าของเขาชัดเจน...
แล้วจะมีประโยชน์อะไร ในเมื่อสุดท้ายเธอก็ต้องไปอยู่ดี
นี่เป็นสิ่งที่เธอเลือกเอง ไม่ว่าจะลำบากใจหรือจำใจแค่ไหน เธอก็จัดเขาไว้ทีหลัง
เธอไม่มีหน้าพบเขา และยิ่งไม่มีทางหันกลับไป
“ถังถัง?” เย่เฉิงถามเสียงเบาอยู่ข้าง ๆ “เป็นอะไรไป?”
“ไม่มีอะไร”
เซินถังละสายตา ยื่นบัตรขึ้นเครื่องให้เจ้าหน้าที่
เธอเดินผ่านจุดตรวจความปลอดภัย มุ่งหน้าเข้าสู่ทางขึ้นเครื่อง
ชายกระโปรงสีเหลืองอ่อนของเธอไหวไปตามจังหวะก้าว หนึ่งก้าว สองก้าว เงาร่างค่อย ๆ เล็กลง ก่อนจะหายลับไปตรงหัวมุมทางเดิน
เธอไม่ได้หันกลับมา
---
ตรงทางเข้าห้องโถงใหญ่
มู่ชิงหานยืนอยู่ตรงนั้น
เขามาจริง ๆ
เขาไม่ได้เดินเข้าไปใกล้ เพียงยืนอยู่ตรงนี้ มองข้ามโถงพักผู้โดยสารที่กว้างใหญ่ มองเธอที่ถูกห้อมล้อมด้วยผู้คน มองเธอบอกลาคนที่มาส่งทีละคน
มองเธอตบไหล่ซูหมิงเยว่ มองลู่เหยี่ยนจือกำชับเย่เฉิง
เขามองเธอหันหลัง มองเธอเดินไปยังจุดตรวจความปลอดภัย
มองเธอชะงักฝีเท้าก่อนก้าวเข้าสู่ทางเดิน แล้วหันมาทางเขา
เพียงชั่วพริบตาเดียว
เขาไม่รู้ว่าเธอเห็นเขาหรือเปล่า
ท้ายที่สุดเธอก็ละสายตา แล้วเดินเข้าไป
มู่ชิงหานยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มองร่างนั้นหายลับไปจนสุดทางเดิน
เขาไม่ได้เรียกชื่อเธอ ไม่ได้วิ่งเข้าไป ไม่ได้ขวางเธอไว้
อีกหนึ่งปี เธอก็จะกลับมา
ในเมื่อปล่อยเธอไปแล้ว เขาก็จะไม่ทำให้เธอลำบากใจในวินาทีสุดท้าย
แต่เขาอยากมาส่งเธอ
แม้จะได้เพียงมองเธอจากไกล ๆ เป็นครั้งสุดท้ายก็ตาม