จางจิ้งยืนนิ่งแข็งค้างอยู่กับที่
เธอจ้องเย่เฉิงที่ยืนขวางอยู่ตรงหน้าเซินถังเขม็ง ใบหน้าซีดเผือดก่อนจะเริ่มคล้ำเขียว
เมื่อสามปีก่อน เย่เฉิงก็เป็นคนพาเธอจากประเทศบ้านเกิดมายังประเทศเอ็ม
ตอนนั้นเย่เฉิงสุภาพอ่อนโยนและเอาใจใส่เธออย่างดี เธอจึงคิดว่าตัวเองเป็นคนพิเศษในใจเขา เพียงแต่เขาเป็นคนรักช้าและเก็บอารมณ์
แต่ตลอดสามปีที่ผ่านมา เย่เฉิงปฏิบัติต่อเธออย่างสุภาพแต่ห่างเหิน รักษาความสัมพันธ์ในฐานะเพื่อนร่วมงานไว้เสมอ ไม่เคยก้าวข้ามเส้นแม้แต่น้อย
ยิ่งไม่เคยปกป้องเธอต่อหน้าคนอื่นแบบนี้
แต่ตอนนี้ เพื่อเด็กสาวที่เพิ่งมาใหม่ แถมยังไม่เคยเข้าเรียนมหาวิทยาลัยด้วยซ้ำ เย่เฉิงกลับทำให้เธอเสียหน้าต่อหน้าทุกคน!
«พี่เย่จะร้อนตัวไปทำไม? ฉันก็แค่พูดความจริง» เธอยังไม่ยอมแพ้และโต้กลับ หลอดทดลองแก้วบนถาดในมือถูกบีบจนเกิดเสียงเบา ๆ
«จางจิ้ง ผลงานวิจัยของเซินถังเคยได้รับรางวัลระดับประเทศที่บ้านเกิดมาแล้ว ทั้งศักยภาพทางวิชาการและแบบจำลองค่าขีดจำกัดของเธอก็ผ่านการรับรองจากผู้เชี่ยวชาญ ความสามารถทางวิชาการของเธอไม่ใช่เรื่องที่เธอจะมาวิจารณ์ได้ตามใจ»
«ถ้ามีเวลาว่าง ก็เอาไปทำการทดลองของตัวเองให้ดีเถอะ»
คำพูดตรงไปตรงมาเฉียบขาด ไม่เหลือพื้นที่ให้รักษาหน้าแม้แต่น้อย
จางจิ้งโมโหจนอกกระเพื่อมแรง ขอบตาแดงก่ำ เธอกัดฟันเค้นคำพูดออกมาจากไรฟัน «ดีจริง ๆ... ดีมากเลย คนที่พี่เย่พามา แน่นอนว่าต้องดีเลิศอยู่แล้ว»
เธอกระแทกแฟ้มบันทึกข้อมูลการทดลองภาษาต่างประเทศหนาหนักในมือลงบนโต๊ะอย่างแรง «เพี๊ยะ»
เซินถังสะดุ้งโหยง เธอลังเลไม่ถึงครึ่งวินาที ก่อนจะแกล้งขยับเข้าไปใกล้เย่เฉิง
พอเห็นเช่นนั้น เย่เฉิงก็รีบปกป้องเซินถังไว้ «ไม่ต้องกลัว มีพี่อยู่»