หวังซิ่วเหลียนซึ่งเพิ่งจะมาส่งข้าวต้มข้าวโพดครึ่งถ้วยให้เซินถังทนฟังไม่ไหว จึงช้อนตามองจางชุยฮวาแล้วพูดว่า "ไปๆๆ เธอจะไปยุ่งอะไรกับเรื่องที่เขาปลูก! น้องสาวเซินรู้วิชาแพทย์ สมองก็ไวนัก แบบนี้แหละอาจจะปลูกได้ผลก็ได้!"
เซินถังตบดินที่ติดมือออก รับข้าวต้มมาแล้วกล่าวขอบคุณหวังซิ่วเหลียน จากนั้นก็ยิ้มบางๆ ให้จางชุยฮวาที่อยู่บนกำแพง "ที่ดินมันก็ว่างอยู่เปล่าๆ ปลูกอะไรไปก็ไม่เสียหายนี่นา?"
"ช่างเถอะ! ถ้าเธอปลูกผักใบเขียวบนที่ดินเค็มนี้ได้ ฉันจางชุยฮวาจะเอาชื่อไปเขียนกลับด้าน!" จางชุยฮวาทำปากยู่ แล้วสะโพกตุ้มต้อมเดินคั่วเมล็ดทานตะวันออกไป
เซินถังไม่สนใจจะยุ่งกับเธอ เมล็ดพันธุ์จากพื้นที่พิเศษนี้ทนแล้งและทนเค็ม อีกสองวันก็จะได้เห็นพวกนั้นตกตะลึง
หวังซิ่วเหลียนมองเซินถังแล้วถอนหายใจเบาๆ พูดเสียงต่ำว่า "น้องสาว พี่สะใภ้มองออกว่าผู้การมู่ยังไม่หายโกรธ เธอเพิ่งจะมา ยังไม่ได้ย้ายทะเบียนบ้านเข้ามาในหมู่บ้าน ก็ยังไม่ได้คูปองอาหารรายเดือน แค่เงินในมือที่มีอยู่ มันก็อยู่ไปได้ไม่นานหรอกนะ"
เซินถังกลืนอาหารลงคอ แล้วแววตาก็เป็นประกายวูบหนึ่ง เธอกำลังหาวิธีที่จะตั้งรากฐานในหมู่บ้านแห่งนี้อย่างเป็นเรื่องเป็นราวอยู่พอดี
"ใช่แล้วค่ะพี่สะใภ้" เซินถังทำสีหน้าเศร้าๆ ตามจังหวะ "หนูไม่กลัวเหนื่อย งานอะไรสกปรกหรือหนักหนูก็ทำได้ เพียงแต่ไม่รู้ว่าแถวๆ หมู่บ้านนี้มีที่ไหนรับจ้างทำงานแลกข้าวบ้างไหมคะ?"
"มีสิ!" หวังซิ่วเหลียนตบขาของตัวเอง "โรงครัวของกองพันที่หนึ่งกำลังขาดคนช่วยทำครัวพอดี! ไอ้เหว่ยบ้านพี่มันสนิทกับลาวหวางของโรงครัวถึงขั้นเป็นเพื่อนตาย งานมันหนักหน่อย แต่เดือนหนึ่งได้เงินเดือนสิบแปดหยวน แล้วยังได้คูปองข้าวสิบจินอีกด้วย!"
ยิ่งพูดหวังซิ่วเหลียนก็ยิ่งรู้สึกว่าเรื่องนี้เวิร์ค "พรุ่งนี้พี่สะใภ้จะพาเธอไปโรงครัวหาหัวหน้าหวางพูดคุยให้! เธอวางใจได้เลย มีพี่สะใภ้อยู่ ยังไงก็ต้องสำเร็จ!"
เซินถังดีใจวูบหนึ่งในใจ โรงครัว? นั่นเป็นสถานที่ที่มีวัตถุดิบมากที่สุดในกองทัพทั้งหมด! ไม่ว่าจะเป็นการหาเงินหรือแอบเอาผักจากพื้นที่พิเศษออกมาปรุงอาหารเพื่อปรับปรุงการกินอยู่ ก็เหมาะที่สุดแล้ว!
"พี่สะใภ้คะ คุณไม่ใช่แค่ผู้มีพระคุณของหนู แต่เป็นดาวนำโชคของหนูจริงๆ!" เซินถังจับมือหวังซิ่วเหลียนด้วยความจริงใจ
วันรุ่งขึ้น โรงครัวของกองพันที่หนึ่ง
สภาพในภาคตะวันตกเฉียงเหนือลำบาก โรงครัวด้านหลังก็ยิ่งวุ่นวายจนไฟลุก หวังซิ่วเหลียนดึงเซินถังเข้ามาแล้วตะโกนไปทางผู้ชายอ้วนๆ ที่ผูกผ้ากันเปื้อนสีขาวคนหนึ่งว่า "ลาวหวาง! ฉันพาผู้ช่วยที่ขยันและเก่งมาให้!"
หัวหน้าหวางยังถือทัพพีเหล็กใหญ่ อยู่ หันมามองเซินถังที่มีผิวพรรณเนียนละเอียดตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วก็ขมวดคิ้ว "หนูซิ่วเหลียน อย่ามาล้อพี่เล่นเลย ในครัวเราต้องดูแลท้องของทหารเป็นร้อยๆ คนทุกวัน การหั่นผักแล้วก็สะบัดกระทะน่ะมันเป็นงานหนักจริงๆ นะ เจ้าหนูบอบบางแบบนี้จะไหวเหรอ?"
ยังไม่ทันที่เซินถังจะพูด ก็มีผู้หญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังนวดแป้งอยู่ข้างๆ เอียงตามองแล้วหัวเราะเยาะเบาๆ
"ใช่สิหัวหน้าหวาง ลูกพี่ลูกน้องฉันเป็นคนทำงานไร่ฝีมือดี ฉันขอให้เธอช่วยพูดให้ครึ่งเดือนยังไม่ได้อัตราเลย แล้วทำไมใครๆ ก็คิดจะยัดเยียดให้เข้ามาในครัวเราเหมือนหมาแมวแบบนี้ล่ะ? งานถือมีดแบบนี้ ระวังจะเฉือนตัวเองเข้า เดี๋ยวเราก็ไม่ไหวจะจ่ายค่ารักษาพยาบาล"
ผู้หญิงคนนั้นชื่อหลิวเหมย เป็นน้องสะใภ้ของรองหัวหน้ากองพันที่สาม ปกติแล้วมักอาศัยตำแหน่งหน้าที่ในครัวทำตัวขี้เกียจ และเกลียดผู้หญิงที่สวยกว่าตัวเองเป็นที่สุด
เซินถังเหลือบตามองหลิวเหมยอย่างเย็นชา "คุณจะออกค่ารักษาพยาบาลให้ไหมล่ะ? ถ้าไม่ออกก็หุบปากไป"
"เธอ!" หลิวเหมยไม่เคยเห็นใครกล้าท้าทายตั้งแต่วันแรกที่มา
หัวหน้าหวางรีบไกล่เกลี่ย "พอแล้วๆ ที่นี่เราไม่เรื่องมาก ขอแค่ทำงานคล่องแคล่วก็พอ! เห็นตะกร้ามันฝรั่งนั่นไหม?" มือใหญ่เหมือนพัดชี้ไปที่มันฝรั่งลูกใหญ่ๆ หนักห้าสิบจินที่มุมห้อง "ไป ปอกเปลือกแล้วล้างให้สะอาด แล้วหั่นเป็นเส้นๆ เที่ยงนี้ทุกคนจะได้กินมันฝรั่งเส้นผัดเปรี้ยวเผ็ด!"
เซินถังหิ้วตะกร้าไปที่เขียง แล้วก้มลงมอง คิ้วก็ขมวดแน่นทันที มันฝรั่งชุดนี้วางไว้นานแล้ว ผิวไม่เพียงแต่ขรุขระ ยังมีหลายจุดที่งอกหน่อเขียวๆ ออกมา
เธอหยิบมีดขึ้นมาลองปอกสองลูก
เพราะมือใหม่ ประกอบกับมันฝรั่งไม่เรียบ พอปอกเปลือกเสร็จ มันฝรั่งลูกเท่ากำปั้นก็เหลือเท่าลูกวอลนัท และ "เส้น" ที่หั่นออกมาก็แทบจะเป็นฟืนได้เลย
"ฮ่าๆ!" หลิวเหมยหัวเราะเยาะอย่างไร้ความปรานี "โอ๊ย! นี่มันหั่นมันฝรั่งเส้นหรือหั่นตำสากกันแน่? ครึ่งลูกถูกเธอปอกทิ้งหมดอย่างนี้ สิ้นเปลืองขนาดนี้ ข้าวของกองทัพก็ไม่พอให้เธอทำลายหรอกนะ!"
หัวหน้าหวางได้ยินเสียงก็เดินเข้ามา พอเห็นสภาพบนเขียง สีหน้าก็หม่นลง "สหายเซิน ฝีมือมีดแบบนี้... โรงครัวเราให้เสียของแบบนี้ไม่ไหวหรอกนะ"
"หัวหน้า ไม่ใช่ฉันตั้งใจจะให้เสียของ"
เซินถังหยิบมันฝรั่งที่งอกหน่อขึ้นมาหนึ่งลูก พูดด้วยสีหน้าจริงจัง "คุณดูสิ มันฝรั่งนี้งอกแล้ว ส่วนที่เขียวๆ รอบๆ มีสารโซลานีน ซึ่งเป็นพิษร้ายแรง กินเข้าไปจะอาเจียนท้องเสีย หรือแม้แต่ช็อกได้! ถ้าจะหั่นเป็นเส้น ก็ต้องขุดพิษออกให้หมด แล้วมันก็ขรุขระแบบนี้ ยังไงก็หั่นเป็นเส้นดีๆ ไม่ได้ แล้วก็เสียของมากด้วย"
หัวหน้าหวางอึ้งไป "แล้วจะทำยังไง? คืนนี้เมนูก็ต้องเป็นมันฝรั่งนี่นา!"
"ฉันมีวิธี รับรองว่าทุกคนกินอร่อย แล้วก็ไม่เสียของ!" เซินถังตาเป็นประกาย ตัดสินใจทันที "หัวหน้า เอามันฝรั่งทั้งหมดไปต้ม! คืนนี้เราไม่กินมันฝรั่งเส้น กินมันฝรั่งบด!"
หั่นเส้นไม่เป็น ก็โขลกให้เละยังไม่ได้อีกหรือไง!?
ภายใต้การสั่งการของเซินถัง มันฝรั่งที่ปอกหน่อพิษออกแล้วก็ถูกต้มทั้งลูกจนนุ่ม แล้วตักออกมาโขลกกับทัพพีเหล็กอย่างบ้าคลั่ง
จากนั้น เซินถังก็เล็งไปที่หมู่น้ำมันหมูชิ้นเล็กๆ ที่เหลือจากตอนเที่ยงบนเตา แม้เธอจะสะบัดกระทะไม่เป็น แต่ในชาติก่อนเธอเคยดูวิดีโอทำอาหารมาเยอะ
เธอตั้งกระทะใบใหญ่ ใส่น้ำมันให้ร้อน ผัดหัวหอม ขิง กระเทียมให้หอม แล้วใส่เนื้อหมูสับลงไปผัดจนมีน้ำมันแดง จากนั้นใส่เต้าเจี้ยวเหลืองกับน้ำตาลทรายเล็กน้อยเพื่อเพิ่มความหวาน สุดท้ายก็เทซอสเนื้อแดงๆ เงาวับหอมกรุ่นนี่ "รวดเดียว" ราดลงบนมันฝรั่งบดที่ขาวโพลนเหมือนภูเขาหิมะ! "แฉ่!"
กลิ่นหอมเนื้อสัตว์เข้มข้นจนแทบกลืนน้ำลาย ก็พัดไปทั่วทั้งครัวในพริบตา! ถึงกับทำให้หลิวเหมยที่อยากจะดูเรื่องขบขันต้องกลืนน้ำลายดังมาก
ตกเย็นถึงเวลาอาหาร
ทหารที่ถือกล่องข้าวอลูมิเนียมตอนแรกที่รู้ว่าจะไม่ได้กินมันฝรั่งเส้น ต่างก็บ่นนิดหน่อย แต่เมื่อทัพพีใหญ่ตักมันฝรั่งบดเนียนๆ ที่คลุกเคล้ากับซอสเนื้อแดงๆ ราดลงบนข้าว คลุกให้เข้ากันแล้วกินคำหนึ่ง "โอ้ยแม่! นี่มันอะไรกันเนี่ย? กินกับข้าวลงสุดๆ!"
"หัวหน้าหวาง! ขออีกทัพพีใหญ่ๆ ของมันฝรั่งบดนั่นหน่อย! อร่อยสุดๆ!"
"อันนี้กินแทนหมูแดงยังได้เลย!"
ได้ยินเสียงทหารข้างหน้าตะกละตะกลาม หัวหน้าหวางตื่นเต้นจนตบขาตัวเอง เขามองเซินถังราวกับมองสมบัติล้ำค่า "น้องสาวเซิน สมองเธอช่างดีจริงๆ! ต่อจากนี้เมนูคิดสร้างสรรค์แบบนี้ เธอจัดการเลย!"
หลิวเหมยที่อยู่ข้างๆ โกรธจนกัดฟันกรอด แต่ก็พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
แม้ตอนกลางวันจะรอดพ้นไปได้ด้วยเล่ห์เหลี่ยม แต่พอตกกลางคืนกลับมาถึงบ้าน เซินถังกลับเริ่มกังวล
มันฝรั่งบดทำให้รอดได้ครั้งหนึ่ง แต่พรุ่งนี้ถ้าให้เธอหั่นเนื้อหั่นผักกาดขาวล่ะ? โรงครัวมีปากให้ต้องป้อนอยู่มากมาย จะให้กินข้าวต้มมันฝรั่งทุกวันได้ยังไง?