ลู่เหยี่ยนจือมองเธอแล้วคลี่ยิ้มเล็กน้อย
“ครูคิดรอบคอบจริง ๆ รู้ว่าพวกเขาไม่กล้าหาเรื่องคุณ เนี่ยนฉือ ลำบากคุณแล้วนะ ระหว่างทางเหนื่อยไหม? ดื่มน้ำสักแก้วก่อนสิ—”
เขาหันไปเทน้ำ
กู้เนี่ยนฉือมองแผ่นหลังของเขา
สามปีแล้ว เขายังคงเปิดปากพูดเรื่องการทดลองก่อนเสมอ วิธีแสดงความห่วงใยก็มีแค่รินน้ำให้สักแก้ว เขาไม่เคยพูดจาหวานหู แต่เธอกลับชอบความเรียบง่ายจริงใจของเขา
มุมปากเธอโค้งขึ้นเล็กน้อย กำลังจะเล่าเรื่องในสถาบันที่เมืองหลวงตลอดสามปีที่ผ่านมาให้เขาฟัง ก็มีเสียงหนึ่งดังมาจากประตูหลังห้องทดลอง
“ครูลู่คะ ฉันคำนวณความหนาแน่นของกลุ่มแบคทีเรียชุดที่สิบเจ็ดเสร็จแล้วค่ะ—”
เป็นเสียงหญิงสาวที่ฟังดูสดใส
กู้เนี่ยนฉือหันไปมอง
หญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาจากประตูหลัง สวมเสื้อเชิ้ตสีขาว มัดผมหางม้า มือถือสมุดบันทึกเล่มหนึ่ง
เธอดูอายุน้อยมาก น่าจะเพียงสิบแปดหรือสิบเก้าปี ผิวขาว คิ้วตาสดใสเป็นประกาย เวลายิ้ม หางตาจะโค้งขึ้นเล็กน้อย
เซินถังถือสมุดบันทึกเดินเข้ามาอย่างกระตือรือร้น ทว่าจู่ ๆ ก็ชะงัก ครูลู่มีผู้หญิงอยู่ในห้องทดลองด้วยหรือ? แถมยังสวมเสื้อคลุมสีน้ำตาลอ่อน ถือกระเป๋าเดินทางใบเล็ก ท่วงท่าสุภาพอ่อนโยน ดูไม่เหมือนผู้หญิงที่นี่เท่าไรนัก…
นี่คือ…
“เซินถัง ขอแนะนำให้รู้จัก นี่คือกู้เนี่ยนฉือ เพื่อนร่วมงานของฉันจากสถาบันวิจัยเกษตรศาสตร์ที่เมืองหลวง ครูโจวให้เธอมาช่วยงาน”
“สวัสดีค่ะ” เธอยิ้มให้กู้เนี่ยนฉือ “เดินทางมาเหนื่อยเลยนะคะ”
จากนั้นจึงหันไปทางกู้เนี่ยนฉือ
“นี่คือเซินถัง เป็น…”