นอกห้องทดลอง
ฟางจื้อกังกับอู๋เจี้ยนผิงเดินไปตามถนนดินในสถานีเกษตร
รอบด้านไร้ผู้คน
“ข้อมูลเป็นของจริง” อู๋เจี้ยนผิงลดเสียงลง
“ฉันรู้” รอยยิ้มของฟางจื้อกังเลือนหายไปแล้ว “บันทึกของเขาละเอียดเกินไป ถ้าปลอมขึ้นมา คงไม่ทิ้งรายละเอียดที่ตรวจสอบย้อนกลับได้มากขนาดนี้”
“แล้วจะเอายังไงดี?”
ฟางจื้อกังไม่ได้ตอบทันที สายตาทอดไปยังแปลงทดลองที่อยู่ไกลออกไป มีคนกำลังทำงานกันอยู่หลายคน
ทั้งคู่ดูอยู่นานขนาดนี้ ยังจับผิดอะไรไม่ได้สักอย่าง แล้วกลับไปจะรายงานอย่างไร?
“ทางผู้อำนวยการเจิ้งสั่งว่าไง?” อู๋เจี้ยนผิงถาม
“ผู้อำนวยการเจิ้งบอกว่า...” มุมปากฟางจื้อกังกระตุกขึ้นนิด ๆ “ ‘ตรวจสอบก็ส่วนตรวจสอบ ส่วนข้อสรุป พวกคุณตัดสินใจกันเอง’”
ตัดสินใจกันเอง
ความหมายชัดเจนมาก: ฉันไม่สนว่าพวกคุณจะใช้วิธีไหน ขอแค่ผลลัพธ์เป็นประโยชน์กับฉันก็พอ
อู๋เจี้ยนผิงเงียบไปหลายวินาที
“งั้นก็ยื้อไว้ก่อน ไม่บอกว่าจริงหรือเท็จ แค่พูดว่า ‘ยังต้องตรวจสอบเพิ่มเติม’ ประโยคเดียวก็พอให้เขาปวดหัวแล้ว”
“อืม” ฟางจื้อกังพยักหน้า “แต่ว่า...”
เขามองไปทางแปลงทดลองอีกครั้ง
“นายสังเกตเห็นหรือเปล่า?”
“อะไร?”
“ผู้หญิงคนนั้น”
อู๋เจี้ยนผิงมองตามสายตาไป—
ใต้เพิงพักชั่วคราวข้างแปลงทดลอง หญิงสาวคนหนึ่งกำลังก้มทำอะไรบางอย่าง เสื้อเชิ้ตสีขาว ผมหางม้า รูปร่างบอบบาง
“ผู้ช่วยของลู่เหยี่ยนจือหรือ?” อู๋เจี้ยนผิงขมวดคิ้ว “ได้ยินว่าเธอช่วยเขาจัดข้อมูลในห้องทดลอง”
“ไม่ได้แค่จัดข้อมูลหรอก” ดวงตาฟางจื้อกังหรี่ลงเล็กน้อย “นายไม่ทันสังเกตหรือ? เมื่อกี้ในสมุดบันทึกของลู่เหยี่ยนจือมีลายมือผู้หญิงอยู่ แปดส่วนคงเป็นของเธอ”
อู๋เจี้ยนผิงเลิกคิ้ว ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว