ไป๋เว่ยตกใจจนหน้าซีด เธอกลัวว่าเสียงจะไปถึงหูหัวหน้าหลิน จึงลนลานคิดจะหนีเอาตัวรอด
แต่เห็นได้ชัดว่าหลินกั๋วต้งได้ยินแล้ว เขาคืนเอกสารให้หมอทหารเฉิน ก่อนหันไปมองผู้อำนวยการโรงพยาบาล
“ในเมื่อทุกคนเป็นห่วงเรื่องคุณสมบัติทางการแพทย์กันนัก...” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง “งั้นคณะสอบสวนก็ตรวจสอบคุณสมบัติของบุคลากรทางการแพทย์ที่อยู่ที่นี่ไปด้วยเลย จะได้ไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก”
สีหน้าผู้อำนวยการโรงพยาบาลเปลี่ยนไป
“หัวหน้าหลิน เรื่องนี้...”
“ทำไม มีปัญหาเหรอ?”
“มะ...ไม่มีครับ” ผู้อำนวยการโรงพยาบาลเช็ดเหงื่อ “ผมจะให้ฝ่ายบุคคลไปเอาแฟ้มมาเดี๋ยวนี้”
สิบนาทีต่อมา
เจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลหอบแฟ้มเอกสารกองโตวิ่งเข้ามา
หลินกั๋วต้งให้ผู้ช่วยตรวจสอบทีละคน—
หมอทหารเฉิน จบจากมหาวิทยาลัยแพทย์ทหาร มีใบอนุญาตแพทย์เฉพาะทาง เอกสารฉบับจริงครบถ้วน
แพทย์และพยาบาลคนอื่น ๆ จบจากโรงเรียนแพทย์ มีใบประกอบวิชาชีพแพทย์และใบประกอบวิชาชีพพยาบาล เอกสารฉบับจริงครบถ้วน
ถึงคราวไป๋เว่ย
ผู้ช่วยเปิดแฟ้มของเธอแล้วขมวดคิ้ว
“หัวหน้าหลิน...” เขายื่นแฟ้มให้ “ใบประกอบวิชาชีพพยาบาลของคุณไป๋มีแค่สำเนา ไม่มีฉบับจริงครับ”
หลินกั๋วต้งรับแฟ้มมาเปิดดูสองสามหน้า
มีเพียงสำเนาเลือนรางแผ่นเดียวจริง ๆ
แม้แต่เลขที่ใบอนุญาตก็ยังมองไม่ชัด
เขาเงยหน้าขึ้นมองผู้อำนวยการโรงพยาบาล “ฉบับจริงอยู่ไหน?”
เหงื่อบนหน้าผากผู้อำนวยการโรงพยาบาลผุดมากขึ้น “เรื่องนี้...ตอนเธอเข้าทำงาน...”
“ตอนนั้นทำไม?”
ผู้อำนวยการโรงพยาบาลฝืนใจตอบ “ครอบครัวเธอพอมีเส้นสายอยู่บ้าง...ผมก็เลย...”
“เพราะอย่างนั้น คุณถึงรับเธอเข้าทำงานโดยไม่ตรวจสอบเอกสารฉบับจริงหรือ?” น้ำเสียงของหลินกั๋วต้งเย็นเยียบ