“ดอกไม้” มู่ชิงหานตอบสั้น ๆ
“ดอกไม้เหรอ?” หวังซิ่วเหลียนหัวเราะขึ้นมาก่อน “ถังถังคงฝากให้คุณเอามาใช่ไหม ไม่อย่างนั้นผู้ชายคนไหนจะเดินทางมาทำงานที่ทะเลทรายโกบีแล้วยังหอบดอกไม้มาด้วยล่ะ?”
“คุณสองคนช่างรู้จักเติมสีสันให้ชีวิตคู่จริง ๆ เธอเรียนอยู่เมืองหลวงมาไม่ได้ ก็เลยให้คุณหอบดอกไม้มาด้วย จะได้เห็นดอกไม้แล้วคิดถึงเธอใช่ไหมล่ะ?”
จ้าวต้าไห่มองภรรยาหยอกเย้าอีกฝ่าย แล้วเหลือบมองสีหน้าของมู่ชิงหาน รู้สึกว่าบรรยากาศดูไม่ค่อยถูกต้อง จึงเอื้อมมือไปดึงแขนเสื้อหวังซิ่วเหลียนเบา ๆ
หวังซิ่วเหลียนกำลังพูดอย่างออกรส จึงไม่ทันสังเกต “ถังถังเป็นยังไงบ้าง? เรียนอยู่เมืองหลวงสบายดีไหม? ทั้งฉลาดทั้งเก่งขนาดนั้น ต้องไม่มีปัญหาแน่”
มู่ชิงหานเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า “เธอมีธุระของเธอ”
หวังซิ่วเหลียนรู้สึกว่าวันนี้ชิงหานแปลก ๆ ไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรต่อ ยังไงในสายตาเธอ ทั้งสองคนก็รักกันหวานชื่นอยู่แล้ว
เธอจึงคิดเพียงว่าชิงหานคงไม่ค่อยพอใจ ที่เพิ่งแต่งงานก็ถูกส่งกลับมาปฏิบัติภารกิจ ทำให้ต้องอยู่ห่างกันคนละที่
“เอาเถอะ” เธอยิ้ม “พอเธอปิดเทอมก็มาได้แล้ว พวกพี่สะใภ้ในบ้านพักข้าราชการคิดถึงเธอกันหมดแล้ว”
ชิงหานขานรับเบา ๆ คนอื่นคิดถึงเธอ แล้วตัวเขาล่ะ?
คืนนั้นพวกเขากลับไปแล้ว มู่ชิงหานจึงกลับเข้าเต็นท์
ในเต็นท์มีเพียงตะเกียงน้ำมันก๊าดหนึ่งดวง เขามองกระถางดอกไม้ที่มุมโต๊ะ
ใบไม้กว้าง ๆ ดูหม่นลงเล็กน้อยในแสงตะเกียง ใบแล้วใบเล่าเบียดชิดกัน ราวกับกำลังโอบกอดกันเพื่อให้ความอบอุ่น ท่ามกลางความแห้งแล้งของทะเลทรายโกบี
เขาเทน้ำจากกระติกลงในกระถางอย่างระมัดระวัง น้ำซึมลงดิน ส่งเสียงซู่เบา ๆ