“งั้นเราไปกันเถอะ”
เย่เฉิงเดินมาหยุดข้างเธอ “ให้ผมไปเป็นเพื่อนไหม?”
เซินถังเหลือบมองเขา เห็นนิ้วมือของเขากำเข้าหากันเล็กน้อย แววตาหลังแว่นกรอบทองดูประหม่าอยู่บ้าง
เขากำลังกังวล
เซินถังเข้าใจทันที เย่เฉิงเป็นคนของรังเหยี่ยว ย่อมรู้ตัวตนของเนธาน
จู่ ๆ เจ้านายที่อยู่เบื้องหลังเรียกคนที่ตัวเองพามาพบ ใครก็คงอดประหม่าไม่ได้
เพียงแต่ไม่รู้ว่าเขากังวลว่าเธอจะมีปัญหา หรือเป็นห่วงเธอจริง ๆ กันแน่
เซินถังคร้านจะเดาความคิดของเขา จึงเพียงยิ้มให้ “ไม่ต้องหรอกค่ะ เดี๋ยวฉันก็กลับมา”
เย่เฉิงมองเธอเดินออกไป โดยมีเกอหลินเดินนำอยู่ห่าง ๆ ข้างกาย
เขายืนอยู่หน้าห้องวิจัย มองส่งคนทั้งสองจนลับหายไปตรงสุดทางเดิน
พรีญาโผล่หน้าออกมาจากห้องด้านในแล้วถามเสียงเบา “คนนั้นเป็นใครเหรอ? ดูไม่เหมือนคนทั่วไปเลย”
เย่เฉิงไม่ได้ตอบ เขาค่อย ๆ เดินกลับไปนั่งที่โต๊ะ
ทำไมคาร์เตอร์ถึงส่งคนมาตามเธอ?
พวกเขารู้จักกันเหรอ? ตั้งแต่เมื่อไร โดยที่เขาไม่รู้เรื่อง?
ลั่วหลินพาเธอไปยังอาคารเดี่ยวหลังหนึ่ง ซึ่งตั้งอยู่ด้านหลังอาคารหลักของสถาบันวิจัยและเธอไม่เคยเข้าไปมาก่อน
ผนังสีเทาขาว ไม่มีป้ายใด ๆ หน้าต่างติดกระจกฝ้ากึ่งโปร่งแสง มองจากด้านนอกแล้วเหมือนโกดังเก็บอุปกรณ์ธรรมดา ๆ
ลั่วหลินรูดบัตรเข้าไป ลิฟต์ขึ้นตรงไปยังชั้นสาม ทั้งชั้นปิดไม่ให้บุคคลภายนอกเข้า ทางเดินปูพรมสีเข้มจนเสียงฝีเท้าถูกกลืนหายไปหมด
เขาหยุดหน้าประตูบานหนึ่งที่ไม่มีป้ายใด ๆ
“คุณเซิน เชิญครับ”
เซินถังเดินเข้าไป
ห้องรับรองมีขนาดเล็ก มีโต๊ะกลมหนึ่งตัว เก้าอี้หนังสองตัว และม่านที่รูดปิดไว้ครึ่งหนึ่ง มุมห้องมีต้นไทรใบสักที่ตัดแต่งไว้อย่างเรียบร้อย ใบไม้สีเขียวหม่นสะท้อนแสงสลัว ๆ