เซินถังรับมาเปิดดู เป็นผ้าพันคอขนแคชเมียร์สีเทาเข้มผืนหนึ่ง เนื้อสัมผัสนุ่มมาก คุณภาพก็ดี
“ฤดูหนาวที่ซานฟรานซิสโกอากาศชื้น ดูแลตัวเองให้อบอุ่นด้วย” เย่เฉิงขยับแว่น
ผ้าพันคอไม่ได้มีราคาแพงอะไร แต่ถ้าเอามาพันคอทุกวันก็ดูคลุมเครืออยู่บ้าง
เซินถังมองเขาแวบหนึ่ง กำลังจะปฏิเสธ เย่เฉิงก็รีบเอ่ยขัดขึ้นมาก่อน “ไม่ได้เป็นของมีค่าอะไร ถือเสียว่าเป็นของขวัญคริสต์มาสจากเพื่อน รับไว้ได้ไหม?”
เอาเถอะ ปฏิเสธไปปฏิเสธมาก็ดูไม่ดีจริง ๆ ราวกับเธอกำลังรู้สึกผิดอย่างไรอย่างนั้น
อย่างมากก็แค่ไม่ต้องเอามาพันคอก็พอ
“ในเมื่อเป็นน้ำใจจากพี่ งั้นฉันก็ขอรับไว้แล้วกัน”
เธอไม่ได้เอามาพันคอ แต่พับเก็บใส่กระเป๋าอย่างเรียบร้อย
เย่เฉิงมองท่าทางของเธอ รอยยิ้มตรงมุมปากจางลงชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว
“พวกเขาทำอาหารจีนไม่เป็น มาเถอะ ฉันช่วยเตรียมของให้”
ทั้งสองคนเริ่มล้างมือทำอาหาร เปลวไฟบนเตาลุกโชนขึ้น
เซินถังผูกผ้ากันเปื้อนแล้วเริ่มลงมือทำกับข้าว
ตอนผัดปลาเผ็ดชาลิ้น เธอใส่มะนาวแห้งจากอิหร่านของอาลีลงไปสองชิ้นด้วย
ในกระทะมีเสียงดังเปรี๊ยะ ๆ กลิ่นเปรี้ยวหอมของมะนาวแห้งผสมเข้ากับความเผ็ดชาลิ้นของฮวาเจียวและพริก กลับเข้ากันได้อย่างน่าประหลาด
ตอนแอนนาเปิดประตูเข้ามา กลิ่นหอมก็อบอวลไปทั่วห้องครัวเล็ก ๆ แล้ว เธอเอาไส้กรอกจากโปแลนด์มาด้วย
หมูสามชั้นกับพริกแห้งจากไชน่าทาวน์ มะนาวแห้งกับหญ้าฝรั่นจากอิหร่าน กะหล่ำปลีดองจากโปแลนด์ และเครื่องเทศจากอินเดีย