หลังจากฉันไปแล้ว เขาจะเป็นยังไงบ้าง?
แต่เธอถามไม่ได้
เป็นเธอเองที่ปล่อยมือจากชิงหาน เป็นเธอที่ปฏิเสธความจริงใจซึ่งเขายอมแตกหักกับพ่อ เพื่อหยิบยื่นให้เธอด้วยมือของตัวเอง
ดูที่การกระทำ ไม่ใช่เจตนา ไม่ว่าเธอจะทำไปเพราะอะไร เธอก็ทำร้ายจิตใจเขาแล้ว
อีกอย่าง คนตรงหน้าก็ตอบเธอไม่ได้เช่นกัน
“ชุนจ่ง ถ้ามีเรื่องไหนที่ฉันตอบไม่ได้ ฉันช่วยฝากคำถามไปถามให้ได้นะ”
“ไม่ต้องหรอกค่ะ คุณอาซงไป๋ คุณคิดว่าเขาจะเกลียดฉันไหมคะ?”
ฟ่านชิงซานมองเธอแวบหนึ่ง
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเธอหมายถึงใคร “เธอคิดว่ามู่ชิงหานเป็นคนที่จะเกลียดใครหรือ?”
เซินถังไม่ได้ตอบ
เธอคิดว่าเขาคงไม่เกลียด แต่เพราะเป็นแบบนั้น เธอถึงยิ่งรู้สึกแย่
“ไปกันเถอะ” เขาลุกขึ้น “อย่าคิดมาก ทำเรื่องของตัวเองให้ดี ที่เหลือปล่อยให้เวลาเป็นคนจัดการ”
“ถ้าเป็นของเธอ สุดท้ายก็เป็นของเธอ ยิ่งผ่านการทดสอบของกาลเวลา ก็ยิ่งมั่นคง ส่วนสิ่งที่ไม่ใช่ของเธอ แค่ปล่อยมือก็ปลิวหายไปแล้ว”
เมื่อเดินมาถึงหน้าประตู เซินถังชะงักไปครู่หนึ่ง
“คุณอาซงไป๋ ขอบคุณนะคะ”
ฟ่านชิงซานมองเธอ
“ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก เธอเป็นคนเสียสละ พวกเราทุกคนเห็นอยู่” เขาพูด
“พอไปถึงที่นั่น” เขาพูดพลางหันหลังให้เธอ “จำไว้ว่าตัวเองเป็นนักวิชาการสาวที่ถูกตระกูลมู่บีบให้ออกมา และใฝ่ฝันถึงชีวิตในต่างประเทศ”
“เธอต้องแสดงบทบาทนี้ให้ดี”
เซินถังพยักหน้า “ฉันเข้าใจค่ะ”
“สุดท้ายแล้ว กลับมาให้ได้อย่างปลอดภัย”
เซินถังเปิดประตู แสงอาทิตย์สาดเข้ามาจากด้านนอก
แสงยามบ่ายในฤดูใบไม้ร่วงอบอุ่นเหลือเกิน
เธอก้าวออกไปโดยไม่หันกลับมา
ฟ่านชิงซานยืนอยู่ข้างหน้าต่าง มองร่างเล็กบอบบางเดินผ่านตรอกเล็ก ๆ ท่ามกลางเงาไม้ไหวพร่างของต้นไหว ก่อนจะค่อย ๆ ไกลออกไป