อาจารย์ใหญ่โจวไม่ได้รับคำพูดของเขา แล้วหันไปมองซุนซิ่วหลันแทน “คุณครูซุน คุณคิดว่าอย่างไร?”
ซุนซิ่วหลันตอบอย่างสงบนิ่งว่า “ดูที่คะแนนค่ะ”
หม่อเต๋อไฉยิ้ม “คะแนนต้องดูอยู่แล้ว แต่เด็กอย่างเซินเหยา—”
“คะแนนของเซินเหยา ภาษาจีน 78 คะแนน คณิตศาสตร์ 65 คะแนน” อาจารย์ใหญ่โจวพูดขัดเขา พลางพลิกกระดาษคำตอบทางซ้ายขึ้นมา
หม่อเต๋อไฉเหลือบมองแล้วพยักหน้า “ก็ใช้ได้ พื้นฐานดี ค่อย ๆ พัฒนากันไป ถ้ามาอยู่ห้องผม—”
“คะแนนของเซินถัง” อาจารย์ใหญ่โจวพลิกกระดาษคำตอบทางขวาขึ้นมา
ภาษาจีน 96 คะแนน คณิตศาสตร์ 103 คะแนน
รอยยิ้มของหม่อเต๋อไฉแข็งค้างบนใบหน้า
เขาจ้องตัวเลขสองตัวนั้นอยู่นานถึงห้าวินาที ก่อนจะเผลอโน้มตัวไปข้างหน้า คิดว่าตัวเองตาฝาด
ไม่ใช่เลย ตัวเลขสีดำบนกระดาษขาว มีคะแนนตรวจด้วยปากกาแดงชัดเจนแจ่มแจ้ง
เธอทำโจทย์เสริมได้ด้วยหรือ?
หม่อเต๋อไฉอ้าปากค้างไปชั่วขณะ ไม่รู้จะพูดอะไรดี เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน เขายังหัวเราะต่อกระซิกกับจ้าวเจี้ยนฮุยอยู่หน้าโรงเรียน แถมยังเออออตามไปว่า “เด็กบ้านนอกจะเก่งสักแค่ไหนกัน” แต่ตอนนี้ “เด็กบ้านนอก” คนนั้นกลับสอบคณิตศาสตร์ได้ 103 คะแนน
บรรยากาศเงียบไปหลายวินาที
หม่อเต๋อไฉไหวตัวเร็วมาก สีหน้ากลับมาเปื้อนยิ้มทันควัน แถมยังยิ้มประจบกว่าเดิมเสียอีก “โธ่! พื้นฐานของเซินถังดีมากเลยครับ! อาจารย์ใหญ่ เด็กดีแบบนี้มาอยู่ห้องหนึ่งของผม—”
“คุณครูหม่อ” ซุนซิ่วหลันเอ่ยขึ้น เสียงไม่ดัง แต่หนักแน่นจนทำให้คนฟังต้องหยุด
เธอมองหม่อเต๋อไฉ พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “คุณเลือกนักเรียนไปคนหนึ่งแล้วนะคะ”